on ugly shoes…

(τίτλος που είδα έχει χρησιμοποιήσει και η Leandra στο παρελθόν) ή αλλιώς ένα ποστ φόρο τιμής σε όλα αυτά τα παπούτσια που κοροϊδεύαμε, απεχθανόμασταν και κάποια στιγμή βρέθηκαν τελικά στα πόδια μας.

Η αφορμή για αυτό το ποστ είναι το ζαχάρωμα που έχω ρίξει τον τελευταίο μήνα σε κάτι adidas slides ή για να το πω κοινά στις παντόφλες που φοράνε στο στρατό (όπως έμαθα πρόσφατα) και στην πισίνα.

Της θυμήθηκα όταν είδα το instagram post της India Rose, μια από τις αγαπημένες μου fashion blogger.

Screenshot_1

Το βλέπω λοιπόν και λέω λες; Φαίνονται άνετα, έχουν τρεις ρίγες (αδυναμία) αλλά πριν από κάποια χρόνια (αρκετά) τα φόραγα στην πισίνα και μετά τα κορόιδευα. Παρόμοια φάση είχα περάσει με τις UGG (δεν πήρα ποτέ) και με τα Birkenstock τα οποία τα θεωρούσα τα σανδάλια του γκρούβαλου αλλά τελικά πήρα.

Τι συμβαίνει λοιπόν με τα slides; Όχι μόνο με τα adidas αλλά γενικότερα με αυτό τον τύπο καθόλου θηλυκού αλλά εξαιρετικά αναπαυτικού παπουτσιού; Η φίλη μου η Νιλέτα εκεί στα ξένα ξεκίνησε μια παρόμοια αναζήτηση για σανδάλι τύπου slides. Δείτε στο instagram της τι έχει ανεβάσει και τα θετικά σχόλια του κόσμου.

Screenshot_2

 

Screenshot_3

 

Τι μας έκανε λοιπόν να δοκιμάζουμε και να ψάχνουμε τα παπούτσια / σανδάλια που μοιάζουν με αυτά που φοράνε οι φαντάροι ή παππούς στο χωριό;

Μην είναι τα χρόνια πλύσης εγκεφάλου της παντόφλας παπούτσι με κάλτσα;

Μην είναι πως μεγάλα fashion blogs αλλά και περιοδικά ανά τον κόσμο εξερευνούν τις ανέσεις των Brikenstock και των χαμηλών και αναπαυτικών παπουτσιών ανά τον κόσμο;
Η Leandra έχει αφιερώσει ποστ και ποστ για τα Brinkestock και για τις εσπαντρίγιες. Και καλά πες αυτή είναι και κάπως εκκεντρικούλα. Εμείς;

Κάνοντας μια αναζήτηση στο google για slides βρήκα ότι η adidas το έχει κάνει και hashtag! #socksnslides

Και φυσικά υπάρχει και το ανάλογο editorial το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ. Και άντε και αποφασίζεις ότι θα τα βάλεις. Εκτός του ότι μπορείς να επισκεφτείς τα άπειρα fashion blog, editorials για να ανακαλύψεις πως να τα συνδυάσεις ώστε να μην μοιάζεις με γερμανό τουρίστα ή τον παππού σου υπάρχει και το παρακάτω άρθρο το οποίο είναι αφιερωμένο στο πως να τα φοράς και να φαίνεσαι κούλ. Σαν να κάνει την παραδοχή πως επειδή απλά έχουν έρθει στην μόδα και κανονικά δεν θα ήταν η επιλογή σου ε δες πως να τα βάλεις.

Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτά τα παντοφλίνια και γιατί ξαφνικά είναι αποδεχτό να τα φοράμε; Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εξήγηση. Οι τάσεις στη μόδα αλλάζουν συνέχεια και παρόλο που νομίζουμε πως είναι τυχαίες οι απρόβλεπτες σας διαβεβαιώ πως δεν είναι καθόλου.

Σε όλη την αναζήτηση στο διαδίκτυο για τα άσχημα παπούτσια έπεσα και πάνω σε αυτό το οποίο ουσιαστικά λέει πως τα adidas slides δεν είναι high fashion. Και έρχομαι να ρωτήσω και ποιος είπε πως είναι. Ή και αν για κάποιον ήταν τι σημασία έχει; Η μόδα είναι πάνω από όλα δημιουργία. Για εμένα προσωπικά είναι και διασκέδαση. Το τι επιλέγουμε να φοράμε κάθε πρωί θέλουμε δεν θέλουμε υποδηλώνει κάτι για την προσωπικότητα μας. Και αφού αυτό συμβαίνει έτσι και αλλιώς ας μας διασκεδάζει τουλάχιστον!

Έτσι και εγώ αποφάσισα να διασκεδάσω και να φορέσω adidas slides στο γραφείο (ναι στο γραφείο) με χαλαρό τζιν και ένα απλό γκρι t-shirt. Ναι σχολιάστηκε, ναι με κορόιδεψαν, ναι σε κάποιους άρεσε αλλά οι περισσότεροι χαμογέλασαν πονηρά.
Ηθικό δίδαγμα: Ναι υπάρχουν κακάσχημα ρούχα και παπούτσια εκεί έξω, αλλά για να υπάρχουν σε κάποιον αρέσουν. Τολμήστε ότι σας αρέσει και μη μασάτε. Μόδα είναι και γυρίζει.

ΥΓ. ένιωσα λίγο σαν τον Μαρκ (δες εδώ)

ΥΓ. τα adidas slides παραμένουν τα πιο ελαφριά και άνετα παντοφλοπάπουτσα που έχω φορέσει.

 

the social traveler

Μου αρέσουν τα ταξίδια. Και σε ποιον δεν αρέσουν άραγε; Λένε πως ο άνθρωπος που δεν ταξιδεύει είναι σαν να έχει διαβάσει μια μόνο σελίδα από ένα συναρπαστικό βιβλίο.

lifeinathens_socialtraveler

Τα τελευταία χρόνια ο τροπος που επιλέγω τους προορισμούς αλλά και το τι θέλω να βιώσω σε κάθε προορισμό έχει αλλάξει δραστικά.
Δεν ψάχνω πλέον μόνο σε χάρτες ή δεν ρωτάω μόνο φίλους και γνωστούς. Ψάχνω στο μεγαλύτερο χάρτη που υπάρχει, το διαδίκτυο και θεωρητικά μπορώ να ρωτήσω όλους τους κατοίκους αυτού του πλανήτη.
Αποφασίζω για τον προορισμό γκουγκλάροντας (το γκουγκλ είναι φίλος μας) και αφού διαβάσω τα απαραίτητα blog και εμπειρίες μπορώ πλέον να οραματιστώ τον εαυτό μου σε ένα προορισμό.
Εννοείται αν έχει πάει και κανένας γνωστός θα μάθω περισσότερα αλλά το σίγουρο είναι πως θα ψάξω και θα διασταυρώσω ότι πληροφορία πέσει στα χέρια μου.
Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως θα έχω και ένα απόλυτα οργανωμένο ταξίδι. Αρχικά γιατί δεν είμαι αυτός ο τύπος αλλά και επειδή πολλές φορές η τεχνολογία μπορεί να σε εγκαταλείψει.
Σύμμαχοι μου στο τι επιλογές έχω στον κάθε προορισμό είναι το yelp και το 4square. Με λίγα λόγια αν ένα μπαρ το αγαπάνε οι ντόπιοι ή ενα εστιατόριο “is swarming” οι πιθανότητες είναι πως this the place to be. Μέχρι τώρα με αυτό τον τρόπο έχω ανακαλύψει ένα υπέροχο μπρεκφασταδικο στο Παρίσι που δεν ήξερε ούτε η κολλητή μου που μένει μόνιμα εκεί, ένα swing club στο Λονδίνο και διάφορα άλλα. Φυσικά, ενώ ποτέ στο παρελθόν δεν άφηνα το σχόλιο μου στο booking.com ή στο tripadvisor, στο yelp και στο 4square δεν παραλείπω ποτέ να γράψω αν τελικά το μέρος ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου ή όχι.
Είμαι αυτό που λέμε (ή λέω καθώς δεν ξέρω αν είναι δόκιμους ο όρος) “social traveler”.

Μέχρι εδώ καλά. Άλλωστε η βασική λειτουργία του 4square πέρα από το σύνηθες stalking είναι να σε βοηθήσει να επιλέξεις τι θα κανείς βάση συστάσεων ανθρώπων που έχουν επισκεφθεί το μέρος και έχουν αφήσει κάποιο σχόλιο.
Παράλληλα όμως με την πρακτική χρήση των social media σε ένα ταξίδι, έχει συμβεί και κάτι άλλο που με έχει ανησυχήσει.

Η επιθυμία και μερικές φορές η αγωνία του να μοιραστείς τις εμπειρίες σου real time στο Instagram (ιδιαίτερα εγώ), Facebook, Twitter κτλ.

Έχω πιάσει τον εαυτό μου ούκ ολίγες φορές τη στιγμή που έρχεται μπροστά μου ενα υπέροχο πιάτο φαί, να λυσσάω στην πείνα και αντί να πέσω με τα μούτρα, βγάζω το κινητό μου να το βγάλω φωτογραφία και καθώς το δοκιμάζω και επιβεβαιώνω πως είναι πεντανόστιμο να το ανεβάζω ταυτόχρονα στο Instagram.
Σίγουρα κάτι είναι λάθος με αυτή την εικόνα έτσι δεν είναι;
Συνηδητοποίησα πως η χαρά μιας καινούργιας εμπειρίας για κάποιο λόγο είναι πιο ολοκληρωμένη όταν τη μοιράζομαι. Και ναι “happiness is only great when it is shared” αλλά δεν νομίζω να είχε αυτό στο μυαλό του ο πρωταγωνιστής του “Ιnto the Wild”.
Στην αρχή αποφάσισα να αγνοήσω τις σκέψεις μου περί διαδικτυακής κοινωνικότητας και να εστιάσω στο ότι εγώ σε αντίθεση με άλλους έτσι και αλλιώς δεν μοιράζομαι προσωπικές στιγμές μου αλλά στιγμές του ταξιδιού.
Μάλιστα. Η σκέψη αυτή όσο και βολική να ήταν δεν κράτησε για πολύ καθώς και το ταξίδι προσωπική στιγμή είναι.

Τι κάνει λοιπόν ένας άνθρωπος που είναι εκ των πραγμάτων ενεργός στα social media και έχει μάθει να μοιράζεται στιγμές εδώ και έξι χρόνια;
Πως βρίσκεις ισορροπία μεταξύ του μοιράζομαι και απολαμβάνω και του εκτίθεμαι;

Δεν έχω απάντηση. Ξέρω όμως πως από τότε που αντιλήφθηκα τι κάνω και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για έναν συνταξιδιώτη μου είμαι πολύ πιο χαλαρή όταν έρχεται ένα πιάτο φαί μπροστά μου. Τουτέστιν το τρώω και δεν το φωτογραφίζω. (για να μην υπερβάλω, δεν μεταλλάχτηκα….υπάρχουν φορές που η κάμερα νικάει το στομάχι μου)
Και όσο και να αγαπώ το Instagram ή να θεωρώ το 4square τον καλύτερο τουριστικό οδηγό, είναι απερίγραπτο το συναίσθημα του να βιώνω κάτι και το κινητό μου να βρίσκεται βαθιά χωμένο στη τσάντα μου.

λεμονόταρτα

When God gives you lemons…make a pie.

Κάπως έτσι είμαι αυτές τις μέρες καθώς έχω αποφασίσει να ανακαλύψω όλους τους πιθανούς τρόπους κατανάλωσης λεμονιών. Η λεμονάδα ήταν το πρώτο και το πιο εύκολο. Τώρα συνέχισα με πιο προχωρημένα πράγματα τρομάρα μου.

Χθες το βράδυ λοιπόν σε μια κρίση υπογλυκαιμίας αποφάσισα να φτιάξω τάρτα λεμόνι. Είχα δει εδώ μια συνταγή για την κρέμα και έπρεπε να βρω κάπου και μια συνταγή για τη βάση. Ψάχνοντας στο ιντερνετ έπεσα πάνω σε διάφορα: από Martha Stewart μέχρι ερασιχτέχνες bloggers. Η συνταγή όμως που επέλεξα κυρίως για λόγους ευκολίας, υλικών και γρηγοράδας είναι από την David Lebovitz που μέχρι να σου πει τη συνταγή σου λέει την ιστορία της ζωής της αλλά τι να κάνεις κάπως μου αρέσει και αυτό.

Ξεκινάω λοιπόν από την βάση της τάρτας (που μου φαίνεται γίνονται και μια χαρά μπισκοτάκια)

Βάση για τάρτα

  • 90 g ανάλατο βούτυρο κομμένο σε κυβάκια
  • 1 κσ λάδι
  • 3 κσ νερό
  • 1 κσ ζάχαρη
  • 1/8 κσ αλάτι
  • 150 g αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Προθερμένεται το φούρνο στους 200

1. Σε ένα  μπολάκι που δεν θα διαλυθεί στο φούρνο συνδιάζετε το βούτυρο, το λάδι, το νερό, τη ζάχαρη και το αλάτι.

2. Βάλτε το μπολάκι στο φούρνο για περίπου 15 λεπτά ή μέχρι να δείτε το μείγμα να κάνει φουσκάλες και να γίνεται πιο σκούρο στις άκρες του.

3. Όταν γίνει το βγάζετε και προσθέτε το αλεύρι ανακατεύοντας γρήγορα μέχρι να γίνει μια μάζα στη μέση του μπολ.

4. Μεταφέρετε το μείγμα σε μια ταρτιέρα. Δεν έχω ιδέα πόσο είναι αυτή που χρησιμοποίησα (Μαρία η δικιά σου πρέπει να είναι αλλά στη συνταγή έλεγε 23 εκ.

5. Με τα χεράκια σας απλώνεται το μίγμα ώστε να πάει παντού και αν σας περισέψει κρατάτε μια σταλίτσα σε περίπτωση που μετά το ψήσιμο σπάσει πουθενά να έχετε να μπαλώσετε.

6. Με ένα πηρούνι κάντε τρυπίτσες παντού και ψήστε το για περίπου 15 λεπτά μέχτρι να γίνει χρυσαφί.

7. Το βγάζετε από το φούρνο και αν έχει κενά τα καλύπτετε με το ζυμάρι που φυλάξατε από πριν.

8. Το αφήνετε να κρυώσει.

Το δοκίμασα και είναι πεντανόστιμο και χωρίς τη γέμιση. Την επόμενη φορά λοιπόν θα κάνω μπισκότα (είναι λίγο σαν digestive)

Για τη γέμιση όπως σας είπα έφτιαξα lemon curd και μια χαρά ήταν. Θα χρειαστείτε:

  • 2 αυγά
  • 1/4 της κούπας χυμό λεμόνι
  • 1/3 της κούπας ζάχαρη
  • 60 γρ βούτυρο κομμένο σε κυβάκια

Ανακατεύετε τα αυγά, το χυμό λεμόνι και τη ζάχαρη σε ένα κατσαρολάκι σε χαμηλή φωτιά μέχρι να αρχίσει να πήζει. Αφαιρείτε το κατσαρολάκι από τη φωτιά και προσθέτετε τα κομματάκια του βουτύρου. Ανακατεύετε πάλι πολύ καλά μέχρι να γίνει ομοιογενές. Το αφήνετε να κρυώσει.

Πανεύκολο έτσι;

Μόλις κρύωσε το άπλωσα πάνω από τη βάση της τάρτας και τα έβαλα στο ψυγείο για περίπου μια ώρα (ήμουν ανυπομόνη και το έβαλα και στην κατάψυξη). Δεν πρόλαβα να βγάλω καμία φωτογραφία χθες που ήταν ακόμα ολοκληρωμένο αλλά έβγαλα σήμερα το πρωί που όπως θα διαπιστώσετε λείπει κάτι παραπάνω από το μισό.

Καλή απόλαυση!

λεμονάδα

Ποιος θα φανταζόταν ότι κάτι τόσο απλό θα ήταν και τόσο νόστιμο. Ποιος θα φανταζόταν πως η αφορμή για να φτιάξω σπιτική λεμονάδα θα ήταν μια τσάντα λεμόνια από την Αρκαδία.

Τα λεμόνια μου αρέσουν πολύ οπτικά. Το κίτρινο είναι ένα χρώμα που μου αρέσει γενικά στα αντικειμένα-πράγματα. Τα λεμόνια δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα στα φαγητά. Ή μάλλον για να είμαι πιο συγκεκριμένη μου αρέσουν σε κάποια και σε άλλα όχι. (πχ το ψάρι μου αρέσει χωρίς λαδολέμονο, τα καλαμαράκια επίσης και πάει λέγοντας)

Έτσι λοιπόν όταν κατέφθασαν στο σπίτι σπιτικά λεμόνια πέρα από το να τα κοιτάω και να τα μυρίζω (ναι τα σπιτικά λεμόνια μοσχοβολάνε) σκέφτηκα πως καιρός είναι να πειραματιστώ με τα λεμόνια. Και ως άσχετη με τη ζαχαροπλαστική αποφάσισα να ξεκινήσω από τα πιο απλά, δηλαδή την λεμονάδα.

lemon1

lemon2

lemon3

Η συνταγή απλή:

  • 4 λεμόνια (τα 3 για στήψιμο και το ένα για να το κόψετε κομματάκια)
  • 1 perrier
  • μπόλικο πάγο
  • μια κουταλιά της σούπας μέλι

Τα ανακατεύετε όλα μαζί και σερβίρετε.

Το παραπάνω είναι αρκετά ξινό οπότε αν σας αρέσουν τα ξινά είστε μια χαρά αν όχι τότε θέλει ή να προσθέσετε παραπάνω μέλι ή να βάλετε λιγότερα λεμόνια.

Τη συνταγή την πήρα από εδώ

istanbul #2 & #3

Εκλογές σήμερα και λίγο πριν πάω να ρίξω και τη δική μου ψήφο κάνω λογαριασμούς και χαζεύω τις τελευταίες φωτογραφίες από την Κωσταντινούπολή. Το τελευταίο ποστ για αυτό το υπέροχο ταξίδι σε μια πόλη που είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά τόσο κοντά στον επισκέπτη της.

IMG_1883

Σε ένα ταξίδι υπάρχουν πάντα απρόβλεπτες καταστάσεις και λάθος επιλογές.

Μια από αυτές ήταν το Πριγκιπονήσι. Όχι γιατί είναι άσχημα ή δεν αξίζει να τα δεις αλλά κυρίως γιατί αν θες να πάρεις μια γερή γεύση της πόλης καλό θα ήταν να μην περάσεις μια από τις μέρες σου στο Πριγκιπονησι. Έλα όμως που είχα διαβάσει για το φοβερό γιαγιαδιστικο πρωινό της Ada Kahvantasi στο Bayakada και έπρεπε σόνι και νε να το δοκιμάσω. Δυστυχώς στα site που διάβασα δεν έλεγε πουθενά πως το πρωινό σερβίρεται μεταξύ 8-11. Στις 11 μπαίναμε στο καραβάκι από Kadata για το νησί. Τα σχόλια δικά σας…

IMG_1915

IMG_1889

Κατεβήκαμε σε ένα άλλο νησάκι που ακόμα και τώρα δεν θυμάμαι το όνομα του. Αν σας αρέσουν τα Πριγκιπονήσια ή αν θέλετε να τα επισκεφθείτε σίγουρα μη συνεχίσετε να διαβάζετε.

IMG_1891

 

Το νησάκι αυτό ήταν σαν μια κακιά εκδοχή των Σπετσων. Μέχρι να φύγουμε ένιωσα πως μου ρούφηξε λίγο την ψυχούλα. Φύγαμε με το καραβάκι των 3.30 (δηλαδή κάτσαμε μόνο 1.30 ώρα) και δεν έχω κάτι άλλο να σχολιάσω.

Αυτό που χάρηκα ήταν οι ψαράδες που τάιζαν τους γλάρους και η μάχη μεταξύ γάτας και γλάρου για τα ψαράκια.

IMG_1908

IMG_1913

Επίσης αν και μια μέρα καθυστέρηση πιάσαμε και το Μάη σε αυτό το νησάκι χωρίς όνομα.

IMG_1940

Επιστρέφοντας πήγαμε στο Nisantasi, που δικαίως το λένε το Κολωνάκι της Πόλης. Εμένα μου θύμισε αρκετά την Προξένου Κορομηλά στη Θεσσαλονίκη.  Το Nisantasi είναι για να κανείς βόλτα, να ψωνίσεις και να χαζεψεις ωραίο κόσμο. Κατά τα άλλα αν δεν έχετε πολυ χρόνο θα πρότεινα να μην πάτε.

Αποφασίσαμε να περπατησουμε πίσω στο Cihangir. Η διαδρομή της επιστροφής μας εβγαλε στην Ταξίμ όπου φάγαμε καταιφι εκμεκ. ( πολυ βούτυροδες για τα δικά μου γούστα αλλά άξιζε η εμπειρία)
Φύγαμε από εκεί και πήγαμε στο Urban καφέ για μια μπυριτσα. (Άλεξ αν διαβάζεις σε άκουσα) Πολυ ωραίο περιβάλλον και κόσμος. Και φυσικά πολυ καλές τιμες. Το βράδυ ήταν γλυκό και όλοι ήταν έξω σαν μια μεγάλη παρέα.

IMG_1919

 

Η τρίτη και τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη. Όχι μόνο γιατί είχα τα γενέθλια μου αλλά γιατί ο καιρός ήταν υπέροχος και όπως και να έχει όταν ξυπνάς στην Κωσταντινούπολή με μπουγάτσες για πρωινό έχεις κάθε λόγο να χαμογελάς.

IMG_1922

Ξεκινήσαμε για το Bebek που είναι δίπλα στο Βόσπορο και αν έπρεπε να το παρομοιάσω με κάτι είναι ένας συνδυασμός Νοτίων Προαστείων με όχι τόσο posh κόσμο και Κηφισιάς.

 

IMG_1925

Η βόλτα στο Βοσπορο αξίζει όπως και τα μαγαζάκια. Προσωπικά έπαθα πλάκα με το Midnight Express, boutique concept store με διάφορους σχεδιαστές, μεταξύ των οποίων και κάποιοι έλληνες! Κοσμήματα απο την Κατερίνα Ιωαννίδου, Φανουράκης και Ancient Greek Sandals. Τα κορίτσια στο κατάστημα ήταν εξυπηρετικότατα και μας είπαν πως ταξιδεύουν συχνά Αθήνα και Θεσσαλονίκη για να ανακαλύψουν νέους σχεδιαστες.

Συνεχίσαμε τη βόλτα μας και πήραμε καφέ στο χέρι απλό το Cup of Joy. Για το περίφημο καφέ του είχαμε ακούσει τόσα πολλά που έπρεπε να το δοκιμάσουμε. Ξανά όμως καλό θα ήταν να είχαμε πάρει ζεστό καφέ και όχι κρύο.

Στην επιστροφή προς Karakoy συναντήσαμε κατά μήκος του Βοσπόρου, παπούδια να παίζουν ζάρια ή χαρτιά, κόσμο να τρέχει και παιδάκια-σκυλάκια να παίζουν. Μου θύμισε κάπως το Φάληρο.

IMG_1930

Επόμενη στάση το περίφημο Kapalicharsi ή αλλιώς Grand Bazaar. Λοιπόν, μια συμβουλή αν έχετε έστω και λίγο αγοραφοβία όπως και εγώ μπείτε, ρίξτε μια ματιά και βγείτε. Η αλήθεια είναι πως αν δε έχετε να πάτε κάπου συγκεκριμένα και συστημένα τότε όλα τα ίδια είναι πάνω κάτω (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκαν εμένα)

IMG_1936

Θα βρείτε πολύ ωραία πράγματα για το σπίτι και φυσικά μην διστάσετε να φάτε στο πόδι πίτες με κεμπάπ και ρύζι (εννοείται μόνο ρύζι και λαχανικά για εμένα)

IMG_1939

 

Την επόμενη μέρα φεύγαμε αλλά κάναμε μια τελευταία στάση στο καφέ Smyrna και φάγαμε (κλασσικά) πρωινό με αυγά και χυμούς. Υπέροχος χώρος και περιβάλλον και άψογο πρωινό.

IMG_1947

Και κάπως έτσι πέρασαν 3 γεμάτες μέρες. Μερικά συμπεράσματα για την Κωσταντινούπολη που έχω μετά από αυτές τις μέρες είναι τα ακόλουθα:

1. Οι γάτες είναι πιο τεμπέλες από της Ελληνικές και οι Κωσταντινουπολίτες είναι πολύ φιλόζωοι. Παντού υπήρχαν κυπελάκια για νερό και φαγητό.

IMG_1946

 

2. Δοκιμάστε τα πάντα και μη φοβηθείτε. Στο δρόμο υπάρχουν άπειρες λιχουδιές που είναι κρίμα να μην γευτείτε.

IMG_1860

IMG_1830

3. Να είστε προετοιμασμένοι για πολλές ανηφόρες και ακόμα περισσότερο περπάτημα. Προτιμήστε να περπατήσετε τις αποστάσεις από το να πάρετε ταξί (αν και είναι πάμφθηνα) γιατί θα χάσετε πολύ χρόνο στην κίνηση.

IMG_1831

4. Να έχετε τα μάτια σας 14. Όλη η πόλη είναι γεμάτη μικρές λεπτομέρειες όπως ταμπέλες με ωραίες γραμματοσειρές, στενάκια με μυρωδιές και χρώματα. Η Κωσταντινούπολή είναι μια πόλη που ξυπνάει τις αισθήσεις, είναι κρίμα να μην τη ζήσετε έτσι.

IMG_1950

IMG_1835

5. Αφεθείτε στην πόλη. Αν πηγαίνετε πρώτη φορά τότε εννοείται πρέπει να πάτε Τοπ Καπί, Αγία Σοφία και τα σχετικά. Αν όμως έχετε ξαναπάει και τα έχετε δει τότε εξαλωθείτε και αφεθείτε. Δεν ανακαλύπτεις καμία πόλη αν δεν χαθείς και λίγο σε αυτή και όπως είπε και ο αγαπημένος Ray Bradbury: “We travel for romance, we travel for architecture, and we travel to be lost.”

istanbul #1

Λένε πως ο κόσμος είναι ένα βιβλίο και αυτοί που δεν ταξιδεύουν διαβάζουν μόνο μια σελίδα του. Κάπως έτσι νιώθω και εγώ και για αυτό όταν μπορώ ταξιδεύω. Το τελευταίο ταξίδι ήταν στην Κωσταντινούπολη και ακολουθούν κάποια post που έγραψα σαν ημερολόγιο εκείνες τις μέρες.

IMG_1870

Μέρα Πρώτη

Η πρώτη μέρα στην Κωσταντινούπολη σχεδόν έφτασε στο τέλος της. Κάθομαι στο μπαλκονάκι του ξενοδοχείου και κάνω μια μικρή αναδρομή της ημέρας πότε κοιτώντας τα πρησμένα πόδια μου και πότε τα κτήρια που περιτρυγυρίζουν το μπαλκόνι.

IMG_1861

Η μέρα ξεκίνησε με μπούκωμα και λίγο εκνευρισμό. Είναι δυνατόν να είμαι στην Κωσταντινούπολη και να είμαι άρρωστη; Μέχρι να φύγουμε από το δωμάτιο για την εξόρμηση το είχα σχεδόν ξεχάσει. Το ρούφηγμα της μύτης δεν θα σταθεί εμπόδιο στο ρούφηγμα της πόλης. Ξεκινήσαμε τυχαία.

Ξέραμε πάνω κάτω που θέλουμε να πάμε αλλά δεν είχα κανένα στόχο. Πρώτη στάση ήταν η περιοχή Κarikoy όπου περπατώντας καταλήξαμε στη γέφυρα του Galata και δοκιμάσαμε ψάρι σε σάντουιτς. Ούτε ρώτησα τι είχε μέσα. Η γεύση του ήταν όσο έντονη όσο τα χρώματα του. Ο ψηστης μας έδωσε και αρωματικό μαντηλάκι για τα χέρια μετα. Εντυπωσιάστηκα λιγάκι καθώς ακόμα και σε μια τόσο χύμα κατάσταση οι Τούρκοι φαίνεται να ξέρουν τι σημαίνει φιλοξενία. Υπάρχουν διάφοροι που πουλάνε τέτοια σάντουιτς, εμείς περάσαμε κάτω από τη γέφυρα στα αριστερά και πήγαμε παραλιακά περνώντας τα πρώτα ψαράδικά για να καταλήξουμε στον ψηστη. Είχε και άλλους αλλά για κάποιο λόγο αυτός μας γέμισε το μάτι. Υποθέτω όμως πως και οι άλλοι ήταν εξίσου νόστιμοι.

IMG_1832

IMG_1833

IMG_1834

Μετά από αυτό περπάτησαμε λίγο ακόμα και αποφασίσαμε να πάμε προς την πλατεία Ταξίμ να δούμε τι γίνεται. Πρωτομαγιά βλέπεις και μας έπιασε το αγωνιστικό μας. Φυσικά δεν καταφέραμε να φτάσουμε καθώς γινόντουσαν άσχημες φασαρίες. Στο δρόμο μας σταμάτησαν για έλεγχο και λίγο μετά είδα την παρακάτω εικόνα με το παιδάκι να ακουμπάει το χέρι του πάνω στη μηχανή. Οι φασαρίες στην Ταξίμ σου υπενθυμίζουν έντονα πως η Κωσταντινούπολη δεν είναι μόνο μυρωδιές και χρώματα…

IMG_1844

Συνεχίσαμε λοιπόν να ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν κ πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς τη γέφυρα Galata για να περάσουμε απέναντι και να πάμε στο παζάρι με τα μπαχάρια δηλαδή στο Misir Carsisi. Κάναμε μια στάση στο καφέ-μπαρ Nar Dukkan και παραγγείλαμε ένα διπλό καπουτσίνο (τρομάρα μου καπουτσίνο στη πόλη) και ένα εσπρεσσάκι. Ο καπουτσίνο δεν πινοταν, ο εσπρέσο μια χαρά μου είπαν. Συνοδευτικό ήταν νεράκι με ρόδια, μέντα και ένα κομματάκι φράουλα. Παραγγείλαμε ένα τσάι (σαν Λίπτον ήταν) και φύγαμε. Συμπέρασμα: μην παραγγέλνετε ευρωπαϊκούς καφέδες ενώ μπορείτε να απολαύσετε τουρκικό ή τσαγακι σε τέτοια μαγαζιά. Επίσης ο χώρος του ήταν πολύ ωραίος και τα πιάτα που κυκλοφορούσαν δεξιά και αριστερά μας φάνηκαν πεντανόστιμα.

IMG_1846

 

IMG_1873

Στα μπαχάρια νομίζω πως έπαθα κάτι μεταξύ αγοραφοβίας και ενθουσιασμού. Βόλταραμε λίγο και σε ένα μαγαζί πετύχαμε τον Αιγύπτιο Μοχάμεντ, πιάσαμε την κουβέντα, βρήκαμε κοινό ότι η οικογένεια της μαμάς μου είναι από το Σουεζ και μας κέρασε ότι λουκούμι είχε και δεν είχε το μαγαζί. Turkish Delight με φυστίκι, με φυστίκι και σοκολάτα, με ρόδι και με σαφραν. Μη ρωτήσεις, τα πήραμε όλα συν τσάι γιασεμί και μείγμα μπαχαρικών για κεφτέδες. Δώσαμε τα νεφρά μας, είπαμε τα αντίο μας και συνεχίσαμε.

IMG_1856

Επόμενος προορισμός ήταν ένα μαγειρίο με Τούρκικη κουζίνα. Στο δρόμο όμως για αυτό και πριν βγούμε από το παζάρι συναντήσαμε ένα αρκετά ενδιαφέρον καφεκοπτειο με μεγάλη ουρά που μας έσπασε τη μύτη. Παραδόξως η ουρά τελείωσε γρήγορα και πήραμε τρία φακελάκια τούρκικο καφέ. ( τον πίνω τη στιγμή που γράφω στο μπαλκονάκι και είναι υπέροχος) το καφεκοπτείο λέγεται Kurukahveci Mehmet Efendi Mahdumian και ακόμα και η συσκευασία του ήταν αρκετή για να με κάνει να το αγοράσω.

IMG_1857

IMG_1858

Για να φτάσουμε στο μαγειρείο μας βγήκε ο πάτος καθώς έπρεπε να ανεβούμε έναν από τους 7 λόφους που έχει η πόλη. Άξιζε; Τι να πω τώρα; Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα φαγητά είχαν τελειώσει από το Erol Lokantasi την ώρα που πήγαμε και πήραμε ότι είχε μείνει. Ένα πιάτο σαν μπριαμ, ένα μουσακά που όμως ήταν αυτό που εμείς λέμε παπουτσάκια και τζατζίκι που ήταν σαν σούπα. Όλα ήταν τίμια και σε πολύ καλή τιμή. Επίσης εξυπηρετικότατοι όλοι στο μαγαζί και χωρίς να πολύ μιλάνε αγγλικά. Στο τέλος πέρασε και με ένα υγρό τζελ για να καθαρίσουμε τα χέρια μας.

Χορτάτοι και στη κοιλιά αλλά και από εικόνες και αφού είχαμε περπατήσει σχεδόν 15 χιλιόμετρα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.

IMG_1961

the grand budapest hotel…

Η αλήθεια είναι πως πολύ σπάνια γράφω για ταινίες και ακόμα πιο σπάνια μετά τις διακοπές του Πάσχα. Υποθέτω πως οι περισσότεροι είστε τίγκα στο φαί και κάποιοι άλλοι έχετε ήδη επιστρέψει στις δουλειές (αν φύγατε ποτέ).

Τι σχέση έχουν όμως όλα τα παραπάνω με τον τίτλο αυτού του post; Καμία αλλά αν έχετε δει στο παρελθόν άλλες ταινίες του Wes Anderson κάτι μου λέει πως μάλλον χαμογελάτε. Η πρώτη μου γνωριμία με τον Anderson ήταν με το “Οικογένεια Τενεμπάουμ”. Μυστήρια ταινία αν θέλετε τη γνώμη μου. Αρχικά οι χαρακτήρες σου φαίνονται περίεργοι και ξένοι, κατά τη διάρκεια της ταινίας όμως διαπιστώνεις πως δεν είναι τόσο ξένοι και πως κάτι σου θυμίζουν.

Έπειτα από το “Οικογένεια Τενεμπάουμ” δεν έχασα καμία ταινία του. Πρώτη αγαπημένη μου είναι το Moonrise Kingdom και τώρα δεύτερη το Grand Budapest Hotel. Αν δεν έχετε προλάβει να δείτε την ταινία, και σας αρέσει ο Anderson (νομίζω είναι από τους σκηνοθέτες που ή σου αρέσει ή όχι, δεν υπάρχει ενδιάμεσο) τότε βρείτε τρόπο να τη δείτε.

Αγαπώ τους κουλούς μα τόσο ανθρώπινους χαρακτήρες του και ακόμα πιο πολύ αγαπώ τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία του. Βλέποντας το Grand Budapest Hotel, υπήρξαν στιγμές που δεν ήξερα που να πρωτοκοιτάξω, το τοπίο φαινόταν ψεύτικο, σαν ζωγραφισμένο ή χάρτινο και πάντα κάπου υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που θα σε κάνει να κολλήσεις.

Η υπόθεση είναι πάνω κάτω γνωστή, ένας φόνος, κάποιος που κατηγορείται άδικα και μια περιπέτεια ξεκινάει για την αποκαστάση της αλήθειας με εκκεντρικούς χαρακτήρες, φανταστικά τοπία, μαγικές ικανότητες και ένα ξενοδοχείο με ιστορία. Δεν θα δείτε το Grand Budapest Hotel για την υπόθεση του αλλά για τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες του και τη σκηνοθεσία που σε πλυμμηρίζει χρώματα. Έφυγα από το σινεμά με μια αίσθηση σκανδαλιάς και χαράς.

Δεν θα συνεχίσω άλλο. Οι παρακάτω εικόνες είναι μερικές από τις αγαπημένες μου, που θα σας δώσουν μια μικρή γεύση από το μαγικό κόσμο του Wes Anderson.

NEF396BPzQdEIM_1_b

 

concierge

The_Grand_Budapest_Hotel-896565437-large

 

revolori1

 

edward_norton

 

tilda_swinton

 

the-grand-budapest-hotel-movie-poster-14

 

Όλες οι φωτογραφίες είναι από το google. Ψάχνοντας όμως βρήκα και αυτά τα 2 πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για το Grand Budapest Hotel. Το ένα αφορά στο αν τελικά υπάρχει στην πραγματικότητα το ξενοδοχείο και το άλλο είναι ένα ωραίο review της ταινίας με ατάκες της.

crafting is good for your soul…

Η ιδέα ξεκίνησε περίπου ένα χρόνο πριν. Εκεί που χάζευα στο facebook, έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία από το αγαπημένο μου DIY Greece.

Έχοντας λοιπόν μια ιδιαίτερη αδυναμία στα βαζάκια (το τι βάζο μαρμελάδας έχω στο σπίτι δεν περιγράφεται) αλλά και σε παλιά παιχνίδια μου φάνηκε καλή ιδέα να κρατήσω αυτή την εικόνα και κάποια στιγμή να επιχειρήσω να την κάνω μόνη μου.

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος μέχρι να αποφασίσω να την υλοποιήσω και πιστέψτε με δεν είναι και κάτι δύσκολο. (αν σας αρέσουν οι προκλήσεις μπείτε στο Just DIY και εκεί θα μάθετε περισσότερα για την τελευταία εμμονή της Ηλέκτρας, το τσιμέντο και τι απίστευτα πράγματα μπορείτε να φτιάξετε με αυτό)

Πως λοιπόν αποφάσισα μετά από ένα χρόνο να πραγματοποιήσω αυτό το μίνι πρότζεκτ; Πέρασα μια μέρα με crafters / κραφτερς στην πρώτη συγκέντρωση που έγινε στην Ελλάδα αποκλειστικά για ανθρώπους που αγαπάνε να φτιάχνουν πράγματα με τα χέρια τους, βλέπουν κάτι εκεί που άλλοι δεν βλέπουν τίποτα ή απλά τους αρέσουν οι νέες ιδέες και τα χειροποίητα πράγματα. Το World Of Crafters είναι μια πρωτοβουλία της ομάδας www.ftiaxto.gr που εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με χειροτεχνίες, μας ανοίγει τα μάτια και αποτελεί δικό μου σημείο αναφοράς για νέες ιδέες και όχι μόνο.

Το προηγούμενο Σάββατο  το πέρασα με ανθρώπους που αγαπάνε το crafting σε όποια μορφή και να είναι αυτό. Τσάντες, πάνινα κουκλάκια, κοσμήματα από τάπερ και πολλά άλλα μου θύμησαν πως είναι αρκετό να έχεις μια ιδέα / φαντασία και μετά όλα τα άλλα κάπως έρχονται. Δεν χρειάζονται ακριβά υλικά, το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος και όρεξη.

Το Σάββατο έφυγα από το συνέδριο γεμάτη αισιοδοξία και με μια δόση μελαγχολίας. Νομίζω μου συμβαίνει κάθε φορά που μαθαίνω καινούργια πράγματα ή ακούω άλλους ανθρώπους να μιλάνε για αυτό που αγαπάνε. Το World of Crafters ήταν μια δυνατή αρχή για να αρχίσουν να γίνονται και άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες στην Ελλάδα. Το επόμενο θα ήθελα να κρατήσει 2 μέρες και παράλληλα με τις ομιλίες να γίνονται και διάφορα workshops.

Μετά το WoC ξύπνησα τη Κυριακή και αποφάσισα να κάνω το δικό μου μίνι workshop. Έφτιαξα ένα ωραιότατο καφεδάκο και ανασκουμπώθηκα. Βρήκα 3 βάζα, 3 παιχνίδια και ξέθαψα τα ακρυλικά μου. Την ώρα που ετοιμαζόμουν να απλώσω εφημερίδες στο τραπεζάκι του σαλονιού μια φίλη μου ήρθε και σκέφτηκα, τέλεια, 2 είναι καλύτερα από 1.

photo 1 (3)

photo 2 (3)Δεν έχω ιδέα πως πέρασε η ώρα. Το μόνο που ξέρω είναι πως καθώς συζητούσαμε πίνοντας καφέ, 3 καινούργια βαζάκια δημιουργήθηκαν.

IMG_2398

 

IMG_4124

Το συναίσθημα που έχεις μετά από κάθε κατασκευή, ζωγραφιά ή τέλος πάντων υλοποίηση μιας ιδέας είναι απερίγραπτο. Η Κυριακή μου τελείωσε ήρεμα και ωραία με ακόμα περισσότερες ιδέες και 3 βαζάκια κάπως σαν αυτά που είχα δει ένα χρόνο πριν και ήθελα να κάνω δικά μου.

IMG_0469

Αν λοιπόν σας έρθει καμία κουλή ιδέα ή δείτε κάτι που σας αρέσει, τολμήστε το γιατί το crafting is good for your soul & your nerves!

#conscious…

Χθες πραγματοποιήθηκε το πρώτο #grinstameet από τα H&M με αφορμή το λανσάρισμα των συλλογών Conscious & Conscious Exclusive. Προσωπικά νομίζω πως είναι από τις πιο ωραίες συλλογές Conscious που έχω δει, έχω δοκιμάσει και ελπίζω να αγοράσω την επόμενη εβδομάδα που θα είναι διαθέσιμες στα καταστήματα.

Δοκίμασα λοιπόν το παρακάτω φόρεμα, τύπου μαύρη πριγκίπισσα. Νομίζω όλες κάποια στιγμή έχουμε φανταστεί τον εαυτό μας σε κάτι τύπου τουαλέτα και εμένα αυτό όντας μαύρο ε πως να το κάνουμε κάτι μου έκανε. Έβαλα και το παπούτσι υπερπαραγωγή το οποίο ήταν σούπερ άνετο και έκανα το κομμάτι μου που λένε.

hmconsious1

hmconscious2

Μετά βέβαια θυμήθηκα πως μάλλον το σύνολο είχε γράψει έτσι ακριβώς στο μυαλό μου γιατί είναι ίδιο (εκτός μοντέλου) με αυτό που είναι στην καμπάνια.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αποφύγω τη σύγκριση (ξεκάθαρα δεν με συμφέρει) και να δοκιμάσω μια παντελόνα, ένα μπούστο και ένα γιλέκο ταυρομάχου. Το αποτέλεσμα ήταν να φαίνεται ότι έχω 2 μέτρα πόδι που πολύ μου άρεσε και οι παρακάτω φωτογραφίες.

hmconscious4 hmconscious5

Με αυτό το outfit λοιπόν παίρνω μέρος στον insta διαγωνισμό των H&M. Μπορείς να με βοηθήσεις να κερδίσω κάνοντας like στο instagram σε αυτή τη φωτογραφία http://instagram.com/p/mW0Mn9yeY9/ και αν θέλεις μπορείς να μου κάνεις και παρέα στο preview που θα γίνει την Τρίτη 8 Απριλίου στα H&M αφήνοντας το σχόλιο σου εδώ.

ΥΓ. Για όσους δεν το έχετε προσέξει στα καταστήματα H&M μπορείτε πλέον να φέρετε μια σακούλα ρούχα που δεν θέλετε (ότι μάρκα και να είναι) να τα δώσετε στον ειδικό κάδο ανακύκλωσης ρούχων που είναι δίπλα στα ταμεία και αυτόματα παίρνετε ένα κουπόνι έκπτωσης 15% για την επόμενη αγορά σας.

 

 

 

 

warehouse…

-Όλοι ανοίγουν καφετέριες στην Αθήνα;! Έρχεται η ανάπτυξη, σίγουρα πράγματα!

Κάπως έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα μέσα από ένα μήνυμα σήμερα το πρωί. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν έρχεται η ανάπτυξη (αν ναι μάλλον έρχεται με π) ή αν ανοίγουν όλοι καφετέριες στην Αθήνα, ξέρω όμως πως κάτι συμβαίνει σε αυτή την πόλη και πολύ μου αρέσει.

Ίσως και να μη συμβαίνει τίποτα και απλά επειδή έχει ανοίξει ο καιρός και οι νερατζιές μας έχουν σπάσει τη μύτη να νομίζω πως κάτι συμβαίνει.
Όπως και να έχει εσείς την επόμενη φορά που θα βρεθείτε προς Εξάρχεια κάντε μια στάση (μάλλον πολύωρη θα είναι) στο Warehouse και θα με θυμηθείτε.

Τώρα πως βρέθηκα στα Εξάρχεια θα μου πεις…
Ας τα πάρουμε από την αρχή: Τα Εξάρχεια είναι ίσως η περιοχή της Αθήνας που έχω τις περισσότερες αναμνήσεις από τα χρόνια της νιότης μου. Καφέδες, πολιτικές συζητήσεις, ξανά καφέδες, ποτάκι στο Αλεξανδρινό και φαγητό στη Μπενάκη. Με τα χρόνια χωρίς να το πολυκαταλάβω τα Εξάρχεια έπαψαν να είναι η πρώτη επιλογή για έξοδο, παραμένουν όμως η πρώτη μου αγάπη.

Χθες, λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε για καφέ στο Warehouse περιμένοντας πως θα δούμε ένα ακόμα all day bar.

warehouse_exarcheia_1

 

warehouse_exarcheia_5

Μπαίνοντας στο Warehouse αντικρύζεις τη μπάρα που φτιάχνονται τα cocktail (προτείνω να μοιραστείτε τις προτιμήσεις σας στο μπαρ και είμαι σίγουρη πως θα σας φτιάξουν το cocktail που σας ταιριάζει) και δεξιά ένα υπέροχο ξύλινο τραπέζι που σε προκαλεί να κάτσεις και να μη σηκωθείς.

warehouse_exarcheia_3

 

warehouse_exarcheia9

Ξεκινήσαμε λοιπόν με ένα καφέ και μάθαμε πως τα παιδιά (4 είναι που το έχουν ανοίξει) φτιάχνουν τη δική τους ποικιλία καφέ και μπορείς αν σου αρέσει τόοοο πολύ να την αγοράσεις να τη πάρεις σπίτι σου.

 

warehouse_exarcheia2

Ο καφές ήταν όντως φ-α-ν-τ-α-σ-τ-ι-κ-ό-ς και τον καταναλώσαμε στο άψε σβήσε απολαμβάνοντας τα μαύρα σοκολατάκια σε αυτό το τόσο γιαγιαδέ και τόσο αγαπημένο γυάλινο πιατάκι.

Θέλαμε όμως να μείνουμε και άλλο και έπειτα από δυο βλέμματα συννενοηθήκαμε. Βλέπεις τα καλά του να είσαι 20 χρόνια φίλη με κάποιον είναι πως συννενοείσαι στο άψε σβήσε. Και κάπως έτσι προσγειώθηκε το βιολογικό τσιπουράκι στο τραπέζι μας (προσέξατε τη χρήση του “μας”), συνοδεύομενο από ελιές και αυτά που μοιάζουν με κριτσίνια αλλά είναι σαν μπατονέτες.

warehouse_exarcheia6

Δυστυχώς έπρεπε να φύγουμε (κάτσαμε 3 ώρες και δεν καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα) και δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε κάποιο από τα κρασιά που προσφέρει. Εδώ αξίζει να σας πω, ότι αν αγαπάτε το καλό κρασί, διαθέτει κάβα στο κελάρι με πάνω από 150 ετικέτες που όχι μόνο μπορείτε να δοκιμάσετε αλλά όπως και με τον καφέ μπορείτε να πάρετε φεύγοντας.

Την ώρα που φεύγαμε ετοιμαζόντουσαν για το βράδυ και είδα πιάτα με ωραία και φρέσκα υλικά χωρίς φαμφάρες και φλυαρία.
Την επόμενη φορά που θα πάω, θα δοκιμάσω σίγουρα κάποιο από τα κρύα πιάτα που έχει καθώς και τη σούπα ημέρας.

Το Warehouse μου άρεσε πολύ. Η διακόσμηση του θυμίζει κάτι από Βερολίνο και τα μεταποιημένα έπιπλα του προσδίδουν ένα χαρακτήρα που ξεφεύγει από το χιλιοειδωμένο DIY. Μου άρεσε η μουσική, οι τιμές, το σέρβις και…το ότι είναι non-smoking και το εννοούν!

Το Warehouse λειτουργεί από τις 08.00 το πρωί και μπορείτε να το βρείτε Μαυρομιχάλη & Βαλτετσίου 21.

προ-βαλεντίνου

“Είχες να γράψεις 800 χρόνια και τώρα αποφασίζεις να γράψεις ένα ποστ με τίτλο προ-βαλεντίνου;”
Η παραπάνω ερώτηση βασανίζει το μυαλό μου εδώ και περίπου 10 μέρες (κάπου τόσο μου παίρνει πλέον το να σκεφτώ να γράψω κάτι).

Τον τελευταίο μήνα έχουν συμβεί πολλά και διάφορα. Απαριθμώντας τα επιγραμματικά και χωρίς σειρά προτεραιότητας θα πήγαιναν κάπως έτσι:

  1. πολύ δουλειά
  2. πολύ πολύ δουλειά
  3. υπερβολικά πολύ δουλειά
  4. μαγειρική
  5. νέες ασχολιές
  6. ένα καινούργιο ηλεκτρονικό κατάστημα με πλεκτά (θα ακολουθήσει ξεχωριστό ποστ)
  7. βιβλία

Έτσι λοιπόν τα παραπάνω πράγματα, χωρίς καμία σειρά προτεραιότητας, αλλά με πλήρη κατάληψη του χρόνου μου οδήγησαν σε αυτό το ποστ.

Η αφορμή του φυσικά δεν είναι η ίδια η γιορτή (αν μπορεί να την πει κανείς έτσι) αλλά η γνωριμία μου με τα Fishbone Design.

Όσοι με γνωρίζεται, μάλλον θα έχετε προσέξει την αδυναμία που έχω σε σύμβολα, βραχιόλια, μάτια και πλεκτά. Το Fishbone Design, με κάποιο μαγικό τρόπο έχει κάνει μια συλλογή που τα έχει όλα αυτά μαζί.
“What’s not to like?” που λέει και ο Joy από τα Friends (δεν έχω ιδέα πως μου ήρθε αυτό και το θυμήθηκα)

Προσωπικά αγαπημένα είναι:

Lucky Charm 2014 – Evil Eye

Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Είναι απλό, ευκολοφόρετο και κάνει τη δουλειά του…

Hand Bracelet – Love

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή ήμουν λίγο διστακτική. Βραχιόλι για την παλάμη του χεριού…μάλιστα. Σκεφτόμουν πως δεν θα μπορώ να πιάνω πράγματα, να γράψω και να κάνω χειραψία.

Screen Shot 2014-02-09 at 10.59.14 PM

Καμία σχέση. Τελικά είναι μέχρι να το συνηθίσεις. Είναι άνετο (το φόραγα μια ολόκληρη μέρα στη δουλειά), και εισέπραξε μόνο θετικά σχόλια! Χάρηκα που το τόλμησα.

Screen Shot 2014-02-09 at 11.00.00 PM

Collar

Τέλος το αγαπημένο μου είναι το παρακάτω κολάρο που συνδυάζει μπρούτζο και…μαλλί!

Γιατί όλα αυτά όμως; Αποφασίσαμε με τη Γεωργία (το μυαλό και η δημιουργός των Fishbone Design) να συνεργαστούμε και να σας κάνουμε ένα αντί-βαλεντίνου δωράκι.

Ένα πανέμορφο LOVE statement κολιέ (τύφλα να έχουν τα Lanvin statement κολιέ) και ένα κόκκινο κατακόκκινο lifeinathens_knits φτιαγμένο από τα χεράκια μου!

Το μόνο που έχετε να κάνετε για να τα κερδίσετε είναι (τα κλασσικά):

να κάνετε Like και να μοιραστείτε τη παρακάτω φωτογραφία που θα βρείτε εδώ:

Screen Shot 2014-02-11 at 8.41.51 AM

Ο διαγωνισμός τελειώνει την Πέμπτη 13.02
Καλή επιτυχία σε όλους! :)

χόρτασα…

Λίγο αργά για resolutions (μπλιαχ λέξη) και επιθυμίες καθώς διανύουμε αισίως τον πρώτο μήνα του 2014 αλλά τελευταία αναρωτιέμαι…πότε χορταίνει κάποιος; Πότε είναι εκείνη η χρονική στιγμή που λέει μπούχτησα, φούσκωσα, δεν αντέχω άλλο;

1378716_654757791209224_365517235_n

Το 2013 ήταν μια χορτάτη χρονιά. 
Μια δύσκολη αλλά και μια υπέροχη χρονιά. Συνέβησαν πολλά και διάφορα. Χόρτασα δουλειά, νεύρα, άγχος, επιτυχίες, αποτυχίες και ιμέιλ. Έφαγα πολύ και δεν χωράω πια, δεν υπάρχει άλλο κουμπί να ξεκουμπώσω και αν δεν σταματήσω θα σκάσω. Σταμάτησα λοιπόν για να ξεφουσκώσω λιγάκι, να κάνω χώρο και να συνεχίσω.
Το 2013 χόρτασα και αγάπη. Αν μπορείς να πεις πως χορταίνεις αγάπη γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο πάντα υπάρχει χώρος για λίγη ακόμα. Έδωσα και πήρα (χωρίς να μπορώ να το μετρήσω) πολύ αγάπη το 2013. Υπέροχο.

Με αυτά και με εκείνα όμως και όταν έχεις κάποιο χρόνο να κάνεις παύση και να σκεφτείς, συνεχίζω και αναρωτιέμαι όλο και πιο έντονα, πότε είναι αυτή η στιγμή που λες νυσάφι, δεν αντέχω άλλο, δεν θέλω άλλο, δεν μπορώ;
Παρατηρώ τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου να τρέχουν πανικόβλητοι, και μου φαίνεται αστείο, σουρεαλιστικό και παράλογο. Πως γίνεται να δίνουμε σημασία σε πράγματα που είναι ανούσια, πως γίνεται να τσιμπολογάμε πράγματα που μας φουσκώνουν και μας κάνουν να σκάμε;

Δεν έχω απάντηση. Συνήθως είμαι μέρος αυτού του παραλογισμού και όταν κάθεσαι και εσύ στο τραπέζι και φουσκώνεις μαζί με τους άλλους, το πιο πιθανό είναι να σκάσετε παρέα και όχι να αρχίσεις δίαιτα. 

Δεν έχω επιθυμίες για το 2014, δεν έχω to-do, δεν έχω τίποτα. Δεν θέλω να έχω τίποτα στο μυαλό μου που θα με περιορίσει. Αν έπρεπε να αλλάξω κάτι στο 2013, δεν θα υπήρχε κάτι. Θα δούλευα με τους ίδιους ανθρώπους, θα έκανα τις ίδιες επιλογές και θα αγαπούσα όσο δυνατά αγαπησα.
Το 2013 παραλίγο να σκάσω. Στο τσακ με πρόλαβα. Χόρτασα αλλά δεν έσκασα γιατί έκανα πράγματα που δεν μετάνιωσα. Το μόνο που εύχομαι για το 2014 είναι να μην φτάσω στο παραλίγο να σκάσω αλλά να είμαι γεμάτη.

φωτό από http://kinfo.lk/18vLmTN