crafting is good for your soul…

Η ιδέα ξεκίνησε περίπου ένα χρόνο πριν. Εκεί που χάζευα στο facebook, έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία από το αγαπημένο μου DIY Greece.

Έχοντας λοιπόν μια ιδιαίτερη αδυναμία στα βαζάκια (το τι βάζο μαρμελάδας έχω στο σπίτι δεν περιγράφεται) αλλά και σε παλιά παιχνίδια μου φάνηκε καλή ιδέα να κρατήσω αυτή την εικόνα και κάποια στιγμή να επιχειρήσω να την κάνω μόνη μου.

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος μέχρι να αποφασίσω να την υλοποιήσω και πιστέψτε με δεν είναι και κάτι δύσκολο. (αν σας αρέσουν οι προκλήσεις μπείτε στο Just DIY και εκεί θα μάθετε περισσότερα για την τελευταία εμμονή της Ηλέκτρας, το τσιμέντο και τι απίστευτα πράγματα μπορείτε να φτιάξετε με αυτό)

Πως λοιπόν αποφάσισα μετά από ένα χρόνο να πραγματοποιήσω αυτό το μίνι πρότζεκτ; Πέρασα μια μέρα με crafters / κραφτερς στην πρώτη συγκέντρωση που έγινε στην Ελλάδα αποκλειστικά για ανθρώπους που αγαπάνε να φτιάχνουν πράγματα με τα χέρια τους, βλέπουν κάτι εκεί που άλλοι δεν βλέπουν τίποτα ή απλά τους αρέσουν οι νέες ιδέες και τα χειροποίητα πράγματα. Το World Of Crafters είναι μια πρωτοβουλία της ομάδας www.ftiaxto.gr που εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με χειροτεχνίες, μας ανοίγει τα μάτια και αποτελεί δικό μου σημείο αναφοράς για νέες ιδέες και όχι μόνο.

Το προηγούμενο Σάββατο  το πέρασα με ανθρώπους που αγαπάνε το crafting σε όποια μορφή και να είναι αυτό. Τσάντες, πάνινα κουκλάκια, κοσμήματα από τάπερ και πολλά άλλα μου θύμησαν πως είναι αρκετό να έχεις μια ιδέα / φαντασία και μετά όλα τα άλλα κάπως έρχονται. Δεν χρειάζονται ακριβά υλικά, το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος και όρεξη.

Το Σάββατο έφυγα από το συνέδριο γεμάτη αισιοδοξία και με μια δόση μελαγχολίας. Νομίζω μου συμβαίνει κάθε φορά που μαθαίνω καινούργια πράγματα ή ακούω άλλους ανθρώπους να μιλάνε για αυτό που αγαπάνε. Το World of Crafters ήταν μια δυνατή αρχή για να αρχίσουν να γίνονται και άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες στην Ελλάδα. Το επόμενο θα ήθελα να κρατήσει 2 μέρες και παράλληλα με τις ομιλίες να γίνονται και διάφορα workshops.

Μετά το WoC ξύπνησα τη Κυριακή και αποφάσισα να κάνω το δικό μου μίνι workshop. Έφτιαξα ένα ωραιότατο καφεδάκο και ανασκουμπώθηκα. Βρήκα 3 βάζα, 3 παιχνίδια και ξέθαψα τα ακρυλικά μου. Την ώρα που ετοιμαζόμουν να απλώσω εφημερίδες στο τραπεζάκι του σαλονιού μια φίλη μου ήρθε και σκέφτηκα, τέλεια, 2 είναι καλύτερα από 1.

photo 1 (3)

photo 2 (3)Δεν έχω ιδέα πως πέρασε η ώρα. Το μόνο που ξέρω είναι πως καθώς συζητούσαμε πίνοντας καφέ, 3 καινούργια βαζάκια δημιουργήθηκαν.

IMG_2398

 

IMG_4124

Το συναίσθημα που έχεις μετά από κάθε κατασκευή, ζωγραφιά ή τέλος πάντων υλοποίηση μιας ιδέας είναι απερίγραπτο. Η Κυριακή μου τελείωσε ήρεμα και ωραία με ακόμα περισσότερες ιδέες και 3 βαζάκια κάπως σαν αυτά που είχα δει ένα χρόνο πριν και ήθελα να κάνω δικά μου.

IMG_0469

Αν λοιπόν σας έρθει καμία κουλή ιδέα ή δείτε κάτι που σας αρέσει, τολμήστε το γιατί το crafting is good for your soul & your nerves!

#conscious…

Χθες πραγματοποιήθηκε το πρώτο #grinstameet από τα H&M με αφορμή το λανσάρισμα των συλλογών Conscious & Conscious Exclusive. Προσωπικά νομίζω πως είναι από τις πιο ωραίες συλλογές Conscious που έχω δει, έχω δοκιμάσει και ελπίζω να αγοράσω την επόμενη εβδομάδα που θα είναι διαθέσιμες στα καταστήματα.

Δοκίμασα λοιπόν το παρακάτω φόρεμα, τύπου μαύρη πριγκίπισσα. Νομίζω όλες κάποια στιγμή έχουμε φανταστεί τον εαυτό μας σε κάτι τύπου τουαλέτα και εμένα αυτό όντας μαύρο ε πως να το κάνουμε κάτι μου έκανε. Έβαλα και το παπούτσι υπερπαραγωγή το οποίο ήταν σούπερ άνετο και έκανα το κομμάτι μου που λένε.

hmconsious1

hmconscious2

Μετά βέβαια θυμήθηκα πως μάλλον το σύνολο είχε γράψει έτσι ακριβώς στο μυαλό μου γιατί είναι ίδιο (εκτός μοντέλου) με αυτό που είναι στην καμπάνια.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αποφύγω τη σύγκριση (ξεκάθαρα δεν με συμφέρει) και να δοκιμάσω μια παντελόνα, ένα μπούστο και ένα γιλέκο ταυρομάχου. Το αποτέλεσμα ήταν να φαίνεται ότι έχω 2 μέτρα πόδι που πολύ μου άρεσε και οι παρακάτω φωτογραφίες.

hmconscious4 hmconscious5

Με αυτό το outfit λοιπόν παίρνω μέρος στον insta διαγωνισμό των H&M. Μπορείς να με βοηθήσεις να κερδίσω κάνοντας like στο instagram σε αυτή τη φωτογραφία http://instagram.com/p/mW0Mn9yeY9/ και αν θέλεις μπορείς να μου κάνεις και παρέα στο preview που θα γίνει την Τρίτη 8 Απριλίου στα H&M αφήνοντας το σχόλιο σου εδώ.

ΥΓ. Για όσους δεν το έχετε προσέξει στα καταστήματα H&M μπορείτε πλέον να φέρετε μια σακούλα ρούχα που δεν θέλετε (ότι μάρκα και να είναι) να τα δώσετε στον ειδικό κάδο ανακύκλωσης ρούχων που είναι δίπλα στα ταμεία και αυτόματα παίρνετε ένα κουπόνι έκπτωσης 15% για την επόμενη αγορά σας.

 

 

 

 

warehouse…

-Όλοι ανοίγουν καφετέριες στην Αθήνα;! Έρχεται η ανάπτυξη, σίγουρα πράγματα!

Κάπως έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα μέσα από ένα μήνυμα σήμερα το πρωί. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν έρχεται η ανάπτυξη (αν ναι μάλλον έρχεται με π) ή αν ανοίγουν όλοι καφετέριες στην Αθήνα, ξέρω όμως πως κάτι συμβαίνει σε αυτή την πόλη και πολύ μου αρέσει.

Ίσως και να μη συμβαίνει τίποτα και απλά επειδή έχει ανοίξει ο καιρός και οι νερατζιές μας έχουν σπάσει τη μύτη να νομίζω πως κάτι συμβαίνει.
Όπως και να έχει εσείς την επόμενη φορά που θα βρεθείτε προς Εξάρχεια κάντε μια στάση (μάλλον πολύωρη θα είναι) στο Warehouse και θα με θυμηθείτε.

Τώρα πως βρέθηκα στα Εξάρχεια θα μου πεις…
Ας τα πάρουμε από την αρχή: Τα Εξάρχεια είναι ίσως η περιοχή της Αθήνας που έχω τις περισσότερες αναμνήσεις από τα χρόνια της νιότης μου. Καφέδες, πολιτικές συζητήσεις, ξανά καφέδες, ποτάκι στο Αλεξανδρινό και φαγητό στη Μπενάκη. Με τα χρόνια χωρίς να το πολυκαταλάβω τα Εξάρχεια έπαψαν να είναι η πρώτη επιλογή για έξοδο, παραμένουν όμως η πρώτη μου αγάπη.

Χθες, λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε για καφέ στο Warehouse περιμένοντας πως θα δούμε ένα ακόμα all day bar.

warehouse_exarcheia_1

 

warehouse_exarcheia_5

Μπαίνοντας στο Warehouse αντικρύζεις τη μπάρα που φτιάχνονται τα cocktail (προτείνω να μοιραστείτε τις προτιμήσεις σας στο μπαρ και είμαι σίγουρη πως θα σας φτιάξουν το cocktail που σας ταιριάζει) και δεξιά ένα υπέροχο ξύλινο τραπέζι που σε προκαλεί να κάτσεις και να μη σηκωθείς.

warehouse_exarcheia_3

 

warehouse_exarcheia9

Ξεκινήσαμε λοιπόν με ένα καφέ και μάθαμε πως τα παιδιά (4 είναι που το έχουν ανοίξει) φτιάχνουν τη δική τους ποικιλία καφέ και μπορείς αν σου αρέσει τόοοο πολύ να την αγοράσεις να τη πάρεις σπίτι σου.

 

warehouse_exarcheia2

Ο καφές ήταν όντως φ-α-ν-τ-α-σ-τ-ι-κ-ό-ς και τον καταναλώσαμε στο άψε σβήσε απολαμβάνοντας τα μαύρα σοκολατάκια σε αυτό το τόσο γιαγιαδέ και τόσο αγαπημένο γυάλινο πιατάκι.

Θέλαμε όμως να μείνουμε και άλλο και έπειτα από δυο βλέμματα συννενοηθήκαμε. Βλέπεις τα καλά του να είσαι 20 χρόνια φίλη με κάποιον είναι πως συννενοείσαι στο άψε σβήσε. Και κάπως έτσι προσγειώθηκε το βιολογικό τσιπουράκι στο τραπέζι μας (προσέξατε τη χρήση του “μας”), συνοδεύομενο από ελιές και αυτά που μοιάζουν με κριτσίνια αλλά είναι σαν μπατονέτες.

warehouse_exarcheia6

Δυστυχώς έπρεπε να φύγουμε (κάτσαμε 3 ώρες και δεν καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα) και δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε κάποιο από τα κρασιά που προσφέρει. Εδώ αξίζει να σας πω, ότι αν αγαπάτε το καλό κρασί, διαθέτει κάβα στο κελάρι με πάνω από 150 ετικέτες που όχι μόνο μπορείτε να δοκιμάσετε αλλά όπως και με τον καφέ μπορείτε να πάρετε φεύγοντας.

Την ώρα που φεύγαμε ετοιμαζόντουσαν για το βράδυ και είδα πιάτα με ωραία και φρέσκα υλικά χωρίς φαμφάρες και φλυαρία.
Την επόμενη φορά που θα πάω, θα δοκιμάσω σίγουρα κάποιο από τα κρύα πιάτα που έχει καθώς και τη σούπα ημέρας.

Το Warehouse μου άρεσε πολύ. Η διακόσμηση του θυμίζει κάτι από Βερολίνο και τα μεταποιημένα έπιπλα του προσδίδουν ένα χαρακτήρα που ξεφεύγει από το χιλιοειδωμένο DIY. Μου άρεσε η μουσική, οι τιμές, το σέρβις και…το ότι είναι non-smoking και το εννοούν!

Το Warehouse λειτουργεί από τις 08.00 το πρωί και μπορείτε να το βρείτε Μαυρομιχάλη & Βαλτετσίου 21.

προ-βαλεντίνου

“Είχες να γράψεις 800 χρόνια και τώρα αποφασίζεις να γράψεις ένα ποστ με τίτλο προ-βαλεντίνου;”
Η παραπάνω ερώτηση βασανίζει το μυαλό μου εδώ και περίπου 10 μέρες (κάπου τόσο μου παίρνει πλέον το να σκεφτώ να γράψω κάτι).

Τον τελευταίο μήνα έχουν συμβεί πολλά και διάφορα. Απαριθμώντας τα επιγραμματικά και χωρίς σειρά προτεραιότητας θα πήγαιναν κάπως έτσι:

  1. πολύ δουλειά
  2. πολύ πολύ δουλειά
  3. υπερβολικά πολύ δουλειά
  4. μαγειρική
  5. νέες ασχολιές
  6. ένα καινούργιο ηλεκτρονικό κατάστημα με πλεκτά (θα ακολουθήσει ξεχωριστό ποστ)
  7. βιβλία

Έτσι λοιπόν τα παραπάνω πράγματα, χωρίς καμία σειρά προτεραιότητας, αλλά με πλήρη κατάληψη του χρόνου μου οδήγησαν σε αυτό το ποστ.

Η αφορμή του φυσικά δεν είναι η ίδια η γιορτή (αν μπορεί να την πει κανείς έτσι) αλλά η γνωριμία μου με τα Fishbone Design.

Όσοι με γνωρίζεται, μάλλον θα έχετε προσέξει την αδυναμία που έχω σε σύμβολα, βραχιόλια, μάτια και πλεκτά. Το Fishbone Design, με κάποιο μαγικό τρόπο έχει κάνει μια συλλογή που τα έχει όλα αυτά μαζί.
“What’s not to like?” που λέει και ο Joy από τα Friends (δεν έχω ιδέα πως μου ήρθε αυτό και το θυμήθηκα)

Προσωπικά αγαπημένα είναι:

Lucky Charm 2014 – Evil Eye

Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Είναι απλό, ευκολοφόρετο και κάνει τη δουλειά του…

Hand Bracelet – Love

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή ήμουν λίγο διστακτική. Βραχιόλι για την παλάμη του χεριού…μάλιστα. Σκεφτόμουν πως δεν θα μπορώ να πιάνω πράγματα, να γράψω και να κάνω χειραψία.

Screen Shot 2014-02-09 at 10.59.14 PM

Καμία σχέση. Τελικά είναι μέχρι να το συνηθίσεις. Είναι άνετο (το φόραγα μια ολόκληρη μέρα στη δουλειά), και εισέπραξε μόνο θετικά σχόλια! Χάρηκα που το τόλμησα.

Screen Shot 2014-02-09 at 11.00.00 PM

Collar

Τέλος το αγαπημένο μου είναι το παρακάτω κολάρο που συνδυάζει μπρούτζο και…μαλλί!

Γιατί όλα αυτά όμως; Αποφασίσαμε με τη Γεωργία (το μυαλό και η δημιουργός των Fishbone Design) να συνεργαστούμε και να σας κάνουμε ένα αντί-βαλεντίνου δωράκι.

Ένα πανέμορφο LOVE statement κολιέ (τύφλα να έχουν τα Lanvin statement κολιέ) και ένα κόκκινο κατακόκκινο lifeinathens_knits φτιαγμένο από τα χεράκια μου!

Το μόνο που έχετε να κάνετε για να τα κερδίσετε είναι (τα κλασσικά):

να κάνετε Like και να μοιραστείτε τη παρακάτω φωτογραφία που θα βρείτε εδώ:

Screen Shot 2014-02-11 at 8.41.51 AM

Ο διαγωνισμός τελειώνει την Πέμπτη 13.02
Καλή επιτυχία σε όλους! :)

χόρτασα…

Λίγο αργά για resolutions (μπλιαχ λέξη) και επιθυμίες καθώς διανύουμε αισίως τον πρώτο μήνα του 2014 αλλά τελευταία αναρωτιέμαι…πότε χορταίνει κάποιος; Πότε είναι εκείνη η χρονική στιγμή που λέει μπούχτησα, φούσκωσα, δεν αντέχω άλλο;

1378716_654757791209224_365517235_n

Το 2013 ήταν μια χορτάτη χρονιά. 
Μια δύσκολη αλλά και μια υπέροχη χρονιά. Συνέβησαν πολλά και διάφορα. Χόρτασα δουλειά, νεύρα, άγχος, επιτυχίες, αποτυχίες και ιμέιλ. Έφαγα πολύ και δεν χωράω πια, δεν υπάρχει άλλο κουμπί να ξεκουμπώσω και αν δεν σταματήσω θα σκάσω. Σταμάτησα λοιπόν για να ξεφουσκώσω λιγάκι, να κάνω χώρο και να συνεχίσω.
Το 2013 χόρτασα και αγάπη. Αν μπορείς να πεις πως χορταίνεις αγάπη γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο πάντα υπάρχει χώρος για λίγη ακόμα. Έδωσα και πήρα (χωρίς να μπορώ να το μετρήσω) πολύ αγάπη το 2013. Υπέροχο.

Με αυτά και με εκείνα όμως και όταν έχεις κάποιο χρόνο να κάνεις παύση και να σκεφτείς, συνεχίζω και αναρωτιέμαι όλο και πιο έντονα, πότε είναι αυτή η στιγμή που λες νυσάφι, δεν αντέχω άλλο, δεν θέλω άλλο, δεν μπορώ;
Παρατηρώ τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου να τρέχουν πανικόβλητοι, και μου φαίνεται αστείο, σουρεαλιστικό και παράλογο. Πως γίνεται να δίνουμε σημασία σε πράγματα που είναι ανούσια, πως γίνεται να τσιμπολογάμε πράγματα που μας φουσκώνουν και μας κάνουν να σκάμε;

Δεν έχω απάντηση. Συνήθως είμαι μέρος αυτού του παραλογισμού και όταν κάθεσαι και εσύ στο τραπέζι και φουσκώνεις μαζί με τους άλλους, το πιο πιθανό είναι να σκάσετε παρέα και όχι να αρχίσεις δίαιτα. 

Δεν έχω επιθυμίες για το 2014, δεν έχω to-do, δεν έχω τίποτα. Δεν θέλω να έχω τίποτα στο μυαλό μου που θα με περιορίσει. Αν έπρεπε να αλλάξω κάτι στο 2013, δεν θα υπήρχε κάτι. Θα δούλευα με τους ίδιους ανθρώπους, θα έκανα τις ίδιες επιλογές και θα αγαπούσα όσο δυνατά αγαπησα.
Το 2013 παραλίγο να σκάσω. Στο τσακ με πρόλαβα. Χόρτασα αλλά δεν έσκασα γιατί έκανα πράγματα που δεν μετάνιωσα. Το μόνο που εύχομαι για το 2014 είναι να μην φτάσω στο παραλίγο να σκάσω αλλά να είμαι γεμάτη.

φωτό από http://kinfo.lk/18vLmTN

paris is always a good idea #2

Ξύπνησα σήμερα και είμαι πάλι κρυωμένη. Μπλιαχ. Το σιχαίνομαι όταν συμβαίνει αυτό. Ο καιρός έξω φαίνεται καλός (ήλιος με δόντια) αλλά επειδή ο οργανισμός φωνάζει σπίτι και ξεκούραση παλουκώθηκα μέσα και στρώθηκα στο ξεκαθάρισμα του υπολογιστή. Χαζεύοντας λοιπόν φωτογραφίες έπεσα πάνω στις τελευταίες φωτογραφίες από το Παρίσι. Χρώματα, πολύ περπάτημα, χαμόγελα και λεπτομέρειες. Ορίστε λοιπόν ένα μίνι φωτογραφικό άλμπουμ από το Παρίσι για ένα ηλιόλουστο Σαββατιάτικο πρωινό.

IMG_0835

 

Screen Shot 2013-12-14 at 1.05.22 PM

 

IMG_0851

 

Screen Shot 2013-12-14 at 1.15.49 PM

IMG_0854

Screen Shot 2013-12-14 at 1.18.13 PM

IMG_0857

IMG_0956

IMG_0891

Screen Shot 2013-12-14 at 1.24.31 PM

IMG_4753

IMG_0894

Screen Shot 2013-12-14 at 1.26.15 PM

IMG_4754

IMG_4745

Screen Shot 2013-12-14 at 1.31.06 PM

IMG_4763

IMG_4776

IMG_4777

IMG_4778

IMG_4780

Screen Shot 2013-12-14 at 1.41.17 PM

IMG_0903

IMG_4784

IMG_4787

 

 

στο δρόμο…

Το πιο πιθανό είναι να “πέσετε να με φάτε” με αυτό το ποστ, οπότε αν είστε φίλοι του Kerouac καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε αυτή τη στιγμή. Δεν είμαι κανένας κριτικός βιβλίων αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Υπάρχουν κάποια βιβλία και συγγραφείς που θεωρώ πως όλοι οι βιβλιοφάγοι αυτού του κόσμου πρέπει να διαβάσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Βιβλία όπως “Ο Ηλίθιος” του Ντοστογιέφσκι, “Η Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη, Ιούλιο Βέρν (τον σιχαίνομαι), Scott Fitzgerald και άλλους πολλούς όπου ανάμεσα τους βρίσκεται και ο Kerouac.

Για χρόνια λοιπόν έλεγα να αγοράσω το On the Road και να το διαβάσω ταξιδεύοντας και εγώ μαζί με τόσους άλλους αναγνώστες στα άδυτα της Αμερικής παρέα με 2 τύπους που δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Το ξεκίνησα λοιπόν πριν περίπου 3 μήνες (ναι 3 μήνες) και το τελείωσα την Παρασκευή που μας πέρασε. Σε αυτό το σημείο να θυμήσω πως είναι 281 σελίδες βιβλίο και δεν έχει το μέγεθος που έχει το Εκκρεμές του Φουκώ.

Τα τελευταία χρόνια δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει πιο αργό και δυσανάγνωστο βιβλίο. Λίγο οι αναλυτικές περιγραφές χαρακτήρων που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην πλοκή του βιβλίου αλλά συμβάλλουν στην διαμόρφωση του Αμερικάνικου τοπίου, λίγο το ότι είχα μεγάλες προσδοκίες για αυτό το βιβλίο, όπως και να έχει το τελείωσα από καθαρό ψυχαναγκασμό, που λέει πως τελειώνουμε ότι βιβλίο έχουμε ξεκινήσει γιατί αλλιώς θα πέσει όχι η μία αλλά και οι τρεις βιβλιοθήκες που έχουμε σπίτι στο κεφάλι μας.

Ακόμα δεν μπορώ να προσδιορίσω τι φταίει και το βιβλίο αυτό δεν τράβηξε όσο άλλα, καθώς πληρούσε όλες τις προδιαγραφές για να είναι από αυτά τα βιβλία που διαβάζεις με μια ανάσα: Αμερική, νέοι και αλλοπαρμένοι, περιγραφές τοπίων και χαρακτήρων, ναρκωτικά και φυσικά ένα road trip. ( ή μάλλον πολλά)

Αποδίδω τη βαριεστημάρα μου και αδιαφορία στο περιεχόμενο του βιβλίου σε 2 παράγοντες: στην ηλικία μου και στην κούραση μου. Παράγοντες που δεν είναι απαραίτητα ασύνδετοι. Το On the Road θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις ξεκούραστος και όχι στο μετρό τρέχοντας να μην αργήσεις στο γραφείο και σε μικρότερη ηλικία από τα 30. Η ανεμελιά και η τόλμη που περιγράφεται στις σελίδες του είναι αρκετά μακριά από την δική μου καθημερινότητα. Κάτι που με κούρασε και μερικές φορές με εκνεύρισε. Πες το ζήλια για τους πρωταγωνιστές, πες το κακό timing για να το διαβάσω, τέλος πάντων δεν πήγε πολύ καλά αυτή η ανάγνωση.

Παρόλα αυτά αν έπρεπε να κρατήσω 2 πράγματα από το On the Road θα ήταν:

  1. η λεπτομερής περιγραφή των χαρακτήρων. O Kerouac τους έχει κεντήσει έναν έναν με ιδιαίτερη αδυναμία στον Dean, σε σημείο που ως αναγνώστης αρχίζεις και τον συμπαθείς
  2. και μια φράση που με σημάδεψε και ενώ είναι ίσως η πιο γνωστή όλου του βιβλίου, αξίζει να το διαβάσετε μόνο και μόνο για αυτή:

φωτό από εδώ http://skiesdreamblue.wordpress.com/tag/jack-kerouac/

wool is cool…

…επιτέλους! Και όποιος πει το αντίθετο αλίμονο του! Δεν νομίζω πως έχω αντιδράσει με περισσότερη χαρά σε πρόσκληση για εκδήλωση! Πλέκω εδώ και χρόνια σχεδόν παντού (μείνετε συντονισμένοι κάτι ετοιμάζω), οπότε μια εκδήλωση από τα Benetton (από τις πλέον χουχουλιάρικες μάρκες) με θέμα το μαλλί και το πλέξιμο ήταν σαν να με καλούσαν να πλέξω στο σπίτι μου μόνο που θα ήταν εκεί φίλες και ωραία πραγματάκια για το σπίτι που δεν έχω. Έτσι λοιπόν όπως απαιτείται σε μια σωστή μάζωξη για πλέξιμο, υπήρχαν τα κατάλληλα συστατικά: βελόνες, υπέροχα μαλλιά, φίλες, 2 φανταστικές κυρίες και γεμάτες υπομονή πους μας έδειξαν τα μυστικά του πλεξίματος, κουβεντούλα και φυσικά τσάι και κεκάκια. (πιο χίπστερ πεθαίνεις αλλά ήταν αβίαστα και χαλαρά)

EJO 0015

EJO 0002EJO 0045

EJO 0080

Κάποιες από εμάς ήξεραν ήδη να πλέκουν και κάποιες άλλες μπερδέυτηκαν λίγο με το καλή, ανάποδη, καλή; Το πλέξιμο για εμένα πέρα του ότι ταιριάζει στο προφίλ μου, 2 γάτες, τσαγάκι, μαλλί κότσος, (πλάκα κάνω) είναι άκρως χαλαρωτικό και δημιουργικό και με βοηθάει να συγκεντρωθώ ακόμα και στη δουλειά. Εδώ με την Φιλιώ από το allyouneedisstyle μας αποθανάτισαν καρέ καρέ σε φρένζι τσιτ τσατ και πλεξίματος.

EJO 0054

EJO 0065

EJO 0066

Μέχρι όμως να πλέξουμε τα δικά μας αξεσουάρ, είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε τα Χριστουγεννιάτικα δωράκια μας από τα Benetton. Προσωπικά ξεχώρισα τις χουχουλιάρικες (δεύτερη φορά που αναφέρεται αυτή η λέξη στο ίδιο ποστ, αυτά παθαίνεις όταν μιλάς για μαλλιά και πλέξιμο) θήκες για i-pad και τα χρωματιστά retro τηλέφωνα.

EJO 0005

EJO 0011

Δυο συμπεράσματα λοιπόν έβγαλα από αυτή τη βραδιά γεμάτη μαλλιά και μυρωδιές από τσάι. Υπάρχει και άλλος κόσμος εκεί έξω που θέλει να μάθει να πλέκει (δεν είμαστε μόνες Δήμητρα ακούς;;;;) και αν σκέφτεστε να δώσετε χρώμα και ζεστασιά στα Χριστουγεννιάτικα δώρα σας, σίγουρα θα βρείτε κάτι για όλους στα Benetton. Καλά πλεξίματα, ψώνια και καλές γιορτές λοιπόν και από εμένα σε μια στάση που μάλλον με βλέπουν φίλοι μου αρκετά συχνά!

6

θεσσαλονίκη αγάπη μου…

Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα τη Θεσσαλονίκη πρέπει να ήταν πηγαίνοντας στο Κιλκίς παρέα με τη μαμά μου και ήμουν δημοτικό. Η επόμενη φορά ήταν με τη γιαγιά μου σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία και ύστερα σε σχολική εκδρομή στο γυμνάσιο. Έκτοτε πέρασαν πάνω από 10 χρόνια για να επισκεφθώ τη συμπρωτεύουσα.

Η Θεσσαλλονίκη έχει τα μάτια της 14. Τον τελευταίο χρόνο την έχω επισκεφθεί πιο συχνά από ότι πηγαίνω Κηφισιά και έχω διαπιστώσει πως είναι μια πόλη ανοιχτή σε διάφορα ερεθίσματα. Γραφεία design, co-working spaces, εικαστικοι χώροι και δρώμενα ξεφυτρώνουν διαρκώς χωρίς όμως να χάνονται παραδοσιακά αγαπημένα μέρη και συνήθειες.

Στη Θεσσαλονίκη, ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ πιο χαλαρός από αυτόν που έχω συνηθίσει, ίσως βέβαια να συμβαίνει αυτό γιατί οι ρυθμοί οι δικοί μου είναι αρκετά αγχωτικοί και πιεστικοί. Στη Θεσσαλονίκη είμαι “έρμαιο” των φίλων μου. Δεν ξέρω σχεδόν κανέναν και φυσικά δεν έχω ιδέα που να πάω και τι να κάνω. Αυτό είναι ένα αρκετά απελευθερωτικό συναίσθημα. Θα μοιραστώ μαζί σας λοιπόν τα αγαπημένα μου μέρη.

Το Pasta Flora Darling ίσως να ήταν από τα πρώτα μέρη στη Θεσσαλονίκη που είχα ακούσει για αυτό πριν ακόμα το επισκεφθώ. Είναι όντως ένας πολύ ζεστός και ωραίος χώρος που την πρώτη φορά αλλά και τελευταία που πήγα απόλαυσα σπιτική πάστα φλώρα (όχι σαν της μαμάς μου) και Θεσσαλονικιότικο ήλιο.

Αγαπώ πιο πολύ όμως το αδερφάκι του, το Φρειδερίκο αγάπη μου. Το μαγαζάκι αυτό είναι ωδή στις δεκαετίες του 60 και 70 με στοιχεία κιτς. Δεν χόρταινα να κοιτάω τα καδράκια, τα φωτιστικά ακόμα και τα βαζάκια για τη ζάχαρη. Οι τιμές είναι απίστευτα χαμηλές με νοστιμότατα κοκτέιλ στα 5 μόλις ευρώ.

Και για να μιλήσουμε και για λίγη κουλτούρα αν κάνετε μια βόλτα από την συμπρωτεύουσα σας συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία. Παλιά και νέα βιβλία σε πολύ καλές τιμές και με ενημερωμένο και εξυπηρετικότατο προσωπικό.

Εμένα μου έβγαλε κάτι από Λάμψη σαν χώρος και ίσως να σας πιάσει ένας μικρός πανικός με τόσα βιβλία αλλά αξίζει τον κόπο και σίγουρα θα βρείτε αυτό που ψάχνετε.

To μπορντ\\ ντε λό εκτός του ότι σχεδόν πάντα το γράφω λάθος, το είχα γνωρίσει πριν από περίπου 2 χρόνια είχε κατέβει στην Αθήνα στο Fashion Room Service. Τότε είχα εντυπωσιαστεί από τα κοσμήματα αλλά δεν ήξερα πως το μπορντ\\ ντε λό είναι και πολυχώρος που φιλοξενεί live, εκθέσεις και σερβίρει πολύ ωραίο καπουτσίνο.

Σας έχει τύχει να μπαίνετε σε φούρνο και να μην θέλετε να ακουμπήσετε τίποτα για να μην το χαλάσετε; Κάπως έτσι ένιωσα μπαίνοντας στο Ble. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι έμπαινα σε μπουτίκ του καρτιέ, μόνο που είχα και χιλιάδες μυρωδιές να μου γαργαλάνε τη μύτη.

Για κάποιο μαγικά ηλίθιο λόγο δεν δοκίμασα τίποτα και έφυγα με άδεια χέρια. Οι φωτογραφίες είναι από το site.
Μιλώντας όμως για μυρωδιές θέλω να αναφερθώ στη μυρωδιά φρεσκοψημμένου μπισκότου που σου σπάει τη μύτη μόλις στρίψεις στη γωνία της Μακένζυ Κινγκ στην πλατεία της Αγίας Σοφίας.

Δοκιμάστε το Belissimo με επικάλυψη σοκολάτας και έχετε κάποιον δίπλα σας να σας πιάσει σε περίπτωση που λιποθυμήσετε από απόλαυση.

Τέλος είναι σίγουρο πως πολλά είναι τα μαστ της Θεσσαλονίκης όπως η μπουγάτσα με τυρί, τα βομβίδια, η βόλτα στο Καπάνι και πολλά άλλα. Ένα όμως είναι αυτό που δεν κοστίζει απολύτως τίποτα και είναι ότι πιο όμορφο έχει αυτή η πόλη. Το λιμάνι της.

Το νέο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι πλέον γεγονός. Ξεκινάει από τον Ιστιοπλοικό Όμιλο και φτάνει μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Οι αρχιτέκτονες  Μπερναρ Κουόμο και  Πρόδρομος Νικηφορίδης δημιούργησαν μια πανέμορφη περατζάδα κατά μήκος της θάλασσας όπου αντικρύζεις διαφορετικούς θεματικούς κήπους, μεγάλα και ευρύχωρα παγκάκια και φυσικά τη θάλασσα.
Περπατήσαμε την πρώτη Κυριακή του μήνα με ψιλόβροχο και αγριεμένη θάλασσα. Ήταν απλά υπέροχο και η τέλεια εικόνα για να αποχαιρετήσω τη συμπρωτεύουσα μέχρι την επόμενη φορά.

υγ. αν θέλετε να δείτε τον @con_plan (blog: http://conplan.tumblr.com/ ) και εμένα να “κονταροχτυπιόμαστε” για χάρη του travelplanet24Blog, για το ποια είναι η καλύτερη πόλη ρίξτε μια ματιά εδώ

υγ2. όχι δεν έχω ξεκινήσει βιβλίο-τουριστικό οδηγό για τις πόλεις της Ευρώπης αλλά αν πάω κάπου και δω-κάνω-χαρώ ωραία πράγματα γιατί να μην τα μοιραστώ βρε παιδί μου;

paris is always a good idea #1

Το Παρίσι για πολλούς είναι μάλλον ότι είναι για εμένα το Λονδίνο: η αγαπημένη τους πόλη. Δεν θα πω στη διαδικασία σύγκρισης καθώς νομίζω είναι μια άνιση μάχη για το Παρίσι καθώς στο Λονδίνο έζησα τα φοιτητικά μου χρόνια και το θεωρώ το 2ο σπίτι μου. Παρόλα αυτά όμως το Παρίσι είναι ένας αγαπημένος προορισμός όχι τόσο για την ίδια την πόλη (που ναι είναι πανέμορφη και όλα τα σχετικά) αλλά γιατί εκεί τα τελευταία χρόνια μένει ένας από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Έτσι λοιπόν παρόλο που έχω πάει στο Παρίσι αρκετές φορές ώστε να μην θέλω να δω την τουριστική μεριά του, ήθελα να το ζήσω με τον ενθουσιασμό ενός τουρίστα και την καθημερινότητα ενός ντόπιου. Ξεκινήσαμε λοιπόν πέρνοντας μια απόφαση: θα περπατήσουμε και ας χαθούμε και όσο αντέξουμε. Και έτσι και έγινε. Δεν θα σας κουράσω όμως με την κάθε χαριτωμένη γωνίτσα που ανακαλύψαμε αλλά σε αυτό το πρώτο ποστ θα μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα πιο αγαπημένα μου μέρη για φαγητό και ποτό.

La Palette

Στην Παλέτ πήγα πρώτη φορά πριν από 3 χρόνια και ήταν ίσως από τα πρώτα γαλλικά bistro που δοκίμασα στο Παρίσι. Είναι από τα πιο γνωστά και πλέον και πιο τουριστικά bistro στο Παρίσι. Είναι απίστευτα στριμωγμένα, σχεδόν πάντα γεμάτη, με αγενείς τις περισσότερες φορές σερβιτόρους και φυσικά όπως τα περισσότερα μέρη στο Παρίσι πανάκριβη. Γιατί να πας λοιπόν;

Screen Shot 2013-11-24 at 11.14.23 PM

Γιατί είναι ένα από τα παλιά bistro στο Παρίσι και είναι σίγουρο πως θα απολαύσεις νοστιμότατο φαγάκι και θα δεις τις πιο γραφικές φιγούρες να απολαμβάνουν το κρασάκι τους καπνίζοντας και φλυαρώντας ασταμάτητα. Επίσης αν δεν θέλεις να κάτσεις έξω (χειμώνα-καλοκαίρι είναι γεμάτο το έξω του) μπορείς να κάτσεις ωραιότατα μέσα που θα δεις τον κλασσικό μεγάλο καθρέυτη συνοδευόμενο από πήλινα διακοσμητικά και άλλα καδράκια στους τοίχους που νομίζεις ότι είσαι μέσα σε πίνακα του Τουλούζ Λοτρέκ. Όπως και να έχει είναι μια εμπειρία και αφού έτσι και αλλιώς σχεδόν όπου και αν πας θα σου πιάσουν τον ποπό, να πας και εκεί να στον έχουν πιάσει τουλάχιστον με στυλ.

Chez Fernard

To Chez Fernard θα έλεγες πως είναι το αντίστοιχο της Ελληνικής ταβέρνας. Καρό τραπεζομαντηλάκι, χύμα ωραιότατο κόκκινο κρασάκι (το μπουκάλι πάνω έχει ένα μουστάκι και εννοείται πήρα ένα για το σπίτι), τίμιο φαϊ σε κλασσικές τσιμπημένες τιμές και πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα.  Δεν θυμάμαι μετά από πόσα μπουκάλια κρασί αποφασίσαμε να φύγουμε από το μαγαζί αλλά θυμάμαι πως περάσαμε υπέροχα.

Rosebud

Για να κάνουμε ένα διάλειμμα από το φαγητό, ας μιλήσουμε για ποτό. (γιατί μόνο τότε κάναμε διαλείμμα) Έχετε πάει ποτέ στο Galaxy στην Αθήνα; Και δεν εννοώ αυτό στο Χίλτον αλλά εκείνο το χωμένο στη στοά απέναντι από την πλατεία Κολοκοτρώνη. Εάν έχετε πάει θα έχετε γνωρίσει τον κύριο Γιάννη και τα φοβερά bloody mary και θα καταλάβετε τι εννοώ λέγοντας πως το Rosebud είναι το Galaxy του Παρισιού. 

Μεγάλη μπάρα, έμπειρος μπάρμαν, καλά ποτά και σκοτεινό περιβάλλον. Το Rosebud είναι από εκείνα τα μέρη που θα πήγαινες αν ήσουν συγγραφέας, καλλιτέχνης, σκοτεινός τύπος ή χωρισμένος. Από τη στιγμή που μπήκαμε ένιωσα σαν το σπίτι μου και αυτός ήταν και ο λόγος που τις 2 από τις 4 νύχτες που ήμασταν στο Παρίσι τις περάσαμε εκεί.

Cucina Napoletana

Νομίζω σε όλες τις χώρες του κόσμου υπάρχει εκείνο το μέρος που το ξέρουν λίγοι και που το λέει ο ένας στον άλλο με μεγάλη μυστικοπάθεια. Το Cucina Napoletana είναι μάλλον ένα από αυτά τα μέρη.

IMG_0878

IMG_0879

Η πόρτα του είναι μια σταλίτσα και μπορείς πολύ εύκολα να την προσπεράσεις. Μπαίνοντας μέσα αντικρύζεις το πολύ 6-7 τραπέζια, ένα φιλόξενο προσωπικό και μια ζεστή ατμόσφαιρα. Η ποικιλία στο μενού δεν είναι μεγάλη αλλά πιστέψτε με αρκεί να παραγγείλεις το πιάτο με τα ορεκτικά και την αστακομακαρανόδα. Πιθανότα η καλύτερη που έχω φάει στη ζωή μου. (μπορείτε να πέσετε να με φάτε αλλά αν τη δοκιμάσετε θα με καταλάβετε)

IMG_0880

Το Cucina Napoletana είναι από αυτά τα εστιατόρια που σε κάνουν να εκτιμάς ξανά τα απλά υλικά και το καλό τίμιο φαϊ. Φάγαμε υπέροχα και το συστήνω ανεπιφύλαχτα.

Eggs & Co

Τέλος, η έκπληξη του Παρισιού. Ωραία τα bistro με τα croissant και τον κακό καφέ, ωραίες και οι μπαγκέτες με τα τυριά.  Αλλά αν θέλεις να φας ένα ωραίο πρωϊνό ή brunch είναι κανονικότατη αποστολή. Ευτυχώς υπάρχει το yelp που έχει κάνει τα μαγικά του πολλές φορές στο παρελθόν όταν είμαι στο εξωτερικό και τα έκανε για ακόμη μια. Το Eggs & Co θα μπορούσε εύκολα να είναι ένα μπρεκφαστάδικο στο Λονδίνο. Βρίσκεται όμως στο Παρίσι, και ο ιδιοκτήτης του ονομάζεται Franklin. Έπειτα από χρόνια σε δισκογραφικές εταιρίες αποφάσισε να ανοίξει με τη γυναίκα του ένα πρωινάδικο που θα σερβίρει πεντανόστιμο φαϊ. Τόσο απλά. Τον γνωρίσαμε έξω από το μαγαζί κάνοντας τσιγάρο και με μια απλότητα που δεν χαρακτηρίζει τους γάλλους μας είπε την ιστορία του.

IMG_0887

Γνωρίζοντας τον, νομίζω πως αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο αυτό το μαγαζί που σερβίρει το φαγητό κυριολεκτικά από μια τρύπα στον τοίχο και όλο το μαγαζί ζήτημα να είναι 45 τετραγωνικά. Εμείς είμασταν τυχεροί και μάλλον οι γάλλοι τρώνε πρωινό μετά ττις 12 γιατί εκείνη την ώρα η ουρά έφτασε στο διπλανό τετράγωνο!

IMG_0886

Φάγαμε υπέροχα μαγειρεμένα αυγά, καλοψημμένο μπέρκερ, φρεσκοστημένο χυμό πορτοκάλι και επιτέλους κανονικό καπουτσίνο! Το προσωπικό ήταν χαμογελαστό και εξυπηρετικότατο παρόλο που τα αγγλικά δεν ήταν το φόρτε τους και η ατμόσφαιρα χαλαρή και αβίαστη. Ακριβώς όπως και το φαγητό. Φρέσκα υλικά και slow κουζίνα.

Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και άλλα πολλά μέρη στο Παρίσι προς ανακάλυψη αλλά τα παραπάνω όπου και να βρισκόντουσαν στον κόσμο θα τα επισκεπτόμουν ανεπιφύλαχτα.

αλλαγές…

Καταλαβαίνεις πως κάπως έχεις μεγαλώσει με το πόσα περισσότερα κεράκια έχει η τούρτα σου αλλά και με το να μιλάς για συνταγές καθώς πίνεις ποτό σε ένα κατάμεστο μπαρ κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης. Αυτή ήταν η διαπίστωση που κάναμε με τη φίλη μου Κατερίνα συνοδευόμενες από μια βότκα τόνικ και ένα μπλάντι μέρι.

Ούτε που το κατάλαβα πως έγινε αυτό αλλά από εκείνη τη διαπίστωση, μετά από κάθε κοινωνική συναναστροφή που έχω σκέφτομαι τις κουβέντες που κάναμε με σκοπό να καταλάβω αν όλο αυτό είναι κάποιου είδους πάτερν ή απλά έτυχε. Μέχρι τώρα το συμπέρασμα είναι ένα: δεν είναι πάττερν ούτε τυχαίο είναι ασυναίσθητο και εντελώς αυθόρμητο.

Με μια αναδρομή λοιπόν στις τελευταίες κουβέντες μου τα θέματα που συζητήθηκαν περισσότερο ήταν η μαγειρική, τα γλυκά, η τουαλέτα και το GRAVITY. (παρεπιμπτώντος μια χαρά ταινία είναι να πάτε να την δείτε 3D και ας το σιχαίνεστε όπως εγώ)
Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Την Παρασκευή που μας πέρασε, επέστρεψα από τη δουλειά, πήρα κουβερτάκι και είδα ταινία με αποτέλεσμα να με πάρει ο ύπνος σχεδόν στα μισά κατά τις 10.30 και απλά να μεταφερθώ με βαριά καρδιά και ακόμα πιο βαρδιά πόδια στο κρεβάτι. Σάββατο ξύπνησα με μια και μόνο όρεξη: Να πάω σούπερ μάρκετ και μετά να μαγειρέψω. Η συνταγή που επέλεξα να μαγειρέψω και διαπίστωσα πως ασυναίσθητα στροβύλιζε στο μυαλό μου απο την Τετάρτη ποια ήταν; Το οσομπούκο που μοιράστηκε μαζί μου η φίλη μου Κατερίνα. 

Νομίζω ήμασταν τόσο περιγραφικές και οι δυο στις γαστονομικές μας διηγήσεις που άθελα μου σκεφτόμουν όλη την υπόλοιπη εβδομάδα πότε θα έρθει το σκ να φτιάξω το ρημαδοφαγητό να φύγει από το μυαλό μου καθώς δεν τρώω και κρέας (μην σχολιάσεις, το έχουν κάνει ήδη άλλοι για εσένα και αν θες την ανάλυση του γιατί δεν τρώω είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του)

Πίσω λοιπόν στο γεύμα του Σαββάτου. Το οσομπούκο βγήκε φανταστικό. Το κρέας μέλωσε μαζί με τα λαχανικά όπως έπρεπε, ο πουρές από γλυκοπατάτα και κολοκύθα ήρθε και έδεσε και όλα κύλισαν υπέροχα. Ξέρεις όμως τι έκανε όλα τα παραπάνω να αξίζουν και να ανυπομονώ να έρθει το επόμενο σκ να φτιάξω κάτι; Η παρέα που το μοιράστηκα. Μοιράζομαι. Οι κουβέντες που κάναμε πάνω από το τραπέζι με τα γεμάτα αποφάγια πιάτα. Αυτό ήταν το καλύτερο κομμάτι του Σαββάτου και χωρίς να το έχω επιλέξει από το χασάπη.

χάλι μαύρο φωτογραφία του μενού.

Screen Shot 2013-11-18 at 10.47.43 PM

άτιτλο…

Μου πήρε πάλι λίγο καιρό να γράψω κάτι αλλά μάλλον από εδώ και πέρα αυτή θα είναι η συχνότητα. Η αλήθεια είναι πως έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος που μοιραζόμαστε (που μοιράζομαι αν θες) την πληροφορία τα τελευταία χρόνια. Αρχικά υπήρχαν τα chat groups και το myspace. Εκεί έφτιαχνες ένα προφιλ έλεγες και 5 αράδες, έκανες φίλους και μετά λέγατε ο κάθε ένας τα δικά του. Αυτή τη φάση την πρόλαβα ελάχιστα αλλά αγάπησα πολυ γρήγορα το μικρόβιο που λέγεται blogging. Όταν γράφεις ημερολόγια και σημειώσεις από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου το να αρχίσεις να τα μοιράζεσαι με κάποιον άλλο είναι αρχικά κάτι τελείως διαφορετικό αλλά είναι και λίγο αναμενόμενο.

f00b110da10452ef12f26a127050018f

Πριν από το LifeinAthens είχα ανοίξει τουλάχιστον 5 blog χωρίς καμία επιτυχία. Δεν μου άρεσε το look & feel, δεν ήμουν έτοιμη, δεν είχα τι να γράψω, τέλος πάντων δεν έχει και πολύ σημασία αλλά δεν ευδοκίμησε, μέχρι πριν που από 5 χρόνια σχεδόν μπήκε στη ζωή μου το LifeinAthens και μαζί με αυτό μπήκα και εγώ στη ζωή άλλων ανθρώπων που δεν έχουμε γνωριστεί από κοντά και εκείνοι στη δική μου. Μαγεία.

Το LifeinAthens το αγαπώ. Ήταν κοντά μου σε πολύ ωραίες στιγμές αλλά και σε πολύ άσχημες. Βρήκα σε αυτό μια διέξοδο διαφορετική από αυτή που είχα συνηθίσει και δεθήκαμε. Δέθηκα και με τον κόσμο που με διαβάζει. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων που όμως έχουν κοινές ανησυχίες και κοινές αδυναμίες. Για μια περίοδο είχα φρένζι εξωστρέφειας. Μοιραζόμουν πράγματα σχετικά με τη μόδα αλλά και προσωπικές μου σκέψεις που κάποιες φορές φωτογράφιζαν άθελα μου δικούς μου ανθρώπους. Αυτό κάποιες φορές με έφερε σε δύσκολη θέση.

Με τα χρονιά τα πράγματα άλλαξαν. Οι κοινές ανησυχίες και αδυναμίες παραμένουν, ο τρόπος που τις εκφράζουμε (εκφράζω) όμως είναι διαφορετικός. Μου είναι πιο εύκολο να μοιραστώ μια εικόνα μέσα από το instagram παρά να γράψω ένα post. Αισθάνομαι πως δεν έχω να μοιραστώ κάτι, και λένε πως όταν δεν έχεις κάτι να πεις καλύτερα να μη μιλάς. Εκτός λοιπόν από τη μεγάλη θα έλεγε κανείς κινητικότητα μου στο instagram, περνάω μια περίοδο κοινωνικής εσωστρέφειας. Δεν με ενδιαφέρει να μάθει ο κόσμος τι φοράω εκτός από σπάνιες περιπτώσεις και ακόμα περισσότερο δεν με ενδιαφέρει να μάθει ο κόσμος τι σκέφτομαι εκτός από ακόμα πιο σπάνιες περιπτώσεις όπως αυτή εδώ. (αυτό το ποστ ξεκίνησε σαν να ένα μίνι αφιέρωμα στο Παρίσι και κατέληξε…έτσι)

Μαζί με αυτό μου έφυγε και η όρεξη του να διαβάζω άλλα blog. Παλιότερα κάθε πρωί ή βράδυ αφιέρωνα πάνω από μια ώρα για να διαβάσω αγαπημένα blogs. Τώρα το κάνω σπάνια, όχι γιατί δεν μου αρέσουν πλέον το ίδιο αλλά γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να τα διαβάσω. Όλο αυτό συμβαίνει βεβαίως σε αντίθεση με το instagram όπου με ευκολία περνάω συνολικά μέσα στη μέρα μου μισή ώρα που χαζεύω φωτογραφίες και με τα βιβλία που ακόμα καταναλώνω σε μεγάλες ποσότητες και συχνότητα.

Για να μην αναφέρομαι στα blog και στο instagram μόνο, το ίδιο μου έχει συμβεί και με το twitter. Είναι ελάχιστες οι φορές που μπαίνω στο timeline μου, και όταν μπαίνω μου φαίνονται όλα λίγο ανεπίκαιρα εκτός από συγκεκριμένα accounts που έχουν να κάνουν με ειδήσεις και νέα.
Αναρωτιέμαι λοιπόν εγώ άλλαξα ή οι άνθρωποι που παρακολουθώ;
Σιγά σιγά ανακαλύπτω καινούργια accounts και καινούργια blog που όμως όσο και να μου αρέσουν τον πρώτο καιρό μετά πάλι τα βαριέμαι.

Μέσα σε αυτές τις αλλαγές που έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα διαπίστωσα λοιπόν τα παρακάτω:

  • Αρχικά έχω αλλάξει και εγώ. Έχω μεγαλώσει και έχουν αλλάξει τα ενδιαφέροντα μου. Σε αυτό αποδίδω πως αφιερώνω πλέον αρκετό χρόνο σε blog μαγειρικής και πλεξίματος.
  • Σίγουρα έχουν αλλάξει και οι γύρω μου. Νομίζω πως αυτό που μου συνέβη εμένα έχει συμβεί και στον κόσμο που παρακολουθούσα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ότι αν δεν συμπίπτουν τα καινούργια μας ενδιαφέροντα να χαθεί η επικοινωνία αφού έτσι και αλλιώς δεν γνωριζόμασταν προσωπικά από παλιά.
  • Είναι σημείο των καιρών. Η προσοχή και ο χρόνος που αφιερώνουμε σε πράγματα γύρω μας μειώνεται ραγδαία. Περυτριγυριζόμαστε από οθόνες (μικρές και μεγάλες) όπου η κάθε μια τραβάει την προσοχή μας για διαφορετικούς λόγους. Καταναλώνουμε άπειρες πληροφορίες σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα που νομίζω ότι παθαίνουμε εγκεφαλικό clutter αντί εγκεφαλική κατάνοιξη.
  • Τέλος είναι τόσα πολλά τα καινούργια blog, instagram account, pages, twitter accounts και ότι άλλο θέλεις που προσωπικά αν δεν έπρεπε να τα παρακολουθώ στενά λόγω δουλειάς θεωρώ πως θα μου ήταν αδύνατο να το κάνω. (και ίσως ακόμα να είναι)

Τελικά λοιπόν τι συμβαίνει;
Αλλάζει ο τρόπος που επικοινωνούμε με ραγδαία ταχύτητα και είναι βέβαιο πως θα αλλάξει και άλλο. Στην αρχή δεν το είχα συνηδητοποιήσει γιατί ήμουν και εγώ μέρος του φρένζι αλλαγών.
Παραμένω μέρος του διαδικτυακού φρένζι με τη διαφορά πως κάποιες φορές επιλέγω συνειδητά να είμαι παρατηρητής και όχι δημιουργός.
Από τη στιγμή που απενεχοποιήσα αυτή την επιλογή σχεδόν ξελάφρωσα και μπορώ τις περισσότερες φορές πλέον να απολαύσω αυτό που ονομάζουμε διαδίκτυο. Και αυτό μαγεία είναι.