sophie’s beanie/το σκουφί της σόφι

This post is going to be about a story. A real one with a tiny bit of imagination (imagination is always necessary)… So this is going to be a story about a beanie and Sophie./
Αυτό το ποστ είναι για μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία με μια μικρή τόση δα, δόση φαντασίας (η φαντασία είναι πάντα απαραίτητη)… Αυτό λοιπόν θα είναι μια ιστορία για ένα σκουφί και τη Σόφι.

If I had to choose one thing to describe Sophie, then that would have to be her eyes. Or even better the look in her eyes. She looks at you with kindness and innocence, two very rare attributes when you are an adult.
Sophie has them both. She has short hair and she always wears a small hair clip on the right side. She is always smiling and wearing white tops.
I haven’t seen Sophie more than 5 to 7 times in my life but she is one of those people that you just feel that you know them well enough to touch them when you are talking to them, or even share a secret with them.
I did not share a secret with her but I had a conversation with her and I mentioned how much I like knitting and that it is a shame that I do not know how to make a beanie. A meaningless conversation like the ones that we have every day.
After almost 2 weeks I had in my hands 3 beanies made by Sophie.
You are probably wondering why I have made this introduction to end up to this.
Well the thing is that Sophie is a pauper. She is in her 80s and she has no income of her own. I know her because she used to live with my grandmother in Egypt and she still comes to the gatherings of the Suez Association. Did I mention that she is always smiling and that I have never seen her being miserable?
What Sophie did, knitting not one but three beanies for my stupid head has been an incredible act of kindness. Exaggeration? May be. But it has been the kindness thing that a person has done for me for a while now. And that must mean something right? /

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα χαρακτηριστικό για να περιγράψω τη Σόφι, αυτό θα ήταν τα μάτια της. Βασικά ακόμα καλύτερα το βλέμμα της. Σε κοιτάει με ευγένεια και αθωότητα, σπάνια πράγματα για έναν ενήλικα.
Η Σόφι και έχει και τα δύο. Έχει κοντά μαλλιά και φοράει πάντα ένα τσιμπιδάκι από την δεξιά μεριά. Γελάει πάντα και φοράει λευκές μπλούζες.
Δεν έχω δει την Σόφι πάνω από 5 με 7 φορές στη ζωή μου αλλά είναι από αυτούς τους ανθρώπους που αισθάνεσαι πως τους ξέρεις αρκετά καλά ώστε να τους ακουμπάς όταν τους μιλάς ή ακόμα και να μοιραστείς ένα μυστικό μαζί τους.
Εγώ δεν μοιράστηκα κάποιο μυστικό μαζί της αλλά κάνοντας μια κουβέντα, αναφέρθηκα πόσο πολύ μου αρέσει να πλέκω και τι κρίμα που είναι το γεγονός ότι δεν έχω μάθει ακόμα να πλέκω σκουφιά. Μια ασήμαντη συζήτηση σαν αυτές που κάνουμε κάθε μέρα.
Μετά από σχεδόν 2 εβδομάδες, κρατούσα στα χέρια μου 3 σκουφιά φτιαγμένα από τη Σόφι.
Θα αναρωτιέστε προφανώς γιατί χρειαζόταν όλη αυτή η εισαγωγή για να καταλήξω σε αυτό.
Βλέπετε η Σόφι είναι άπορη. Είναι γύρω στα 80 και δεν έχει δικό της ισόδημα. Την ξέρω επειδή μεγάλωσε με τη γιαγιά μου στην Αίγυπτο και ακόμα έρχεται στις εκδηλώσεις του Συλλόγου. Σας ανέφερα πως πάντα χαμογελάει και πως δεν την έχω δει ποτέ να μιζεριάζει;
Αυτό που έκανε η Σόφι, το να πλέξει όχι μόνο ένα αλλά τρία σκουφιά για το χαζοκέφαλο μου ήταν μια απίστευτη πράξη ευγένειας. Υπερβολή; Ίσως.
Είναι όμως ότι πιο ευγενικό μου έχει συμβεί τον τελευταίο καιρό. Και αυτό σίγουρα σημαίνει κάτι σωστά;

PS.1: I later found out that Sophie made 10 beanies and donated them to the Association without accepting any money.
PS.2: I was planning to find a way to thank her other than calling her and saying thanks. I delayed this post because…I don’t know why. My mom was the one that reminded me the reasons why. I got mad at her and I also thank her. I am lucky to have these parents. Sometimes I forget. (that was a personal mental note)
PS.3: I know that it is March and that Spring is here and talking about beanies is a bit out of season but I had the urge to share this with you.
ΥΓ.1: Αργότερα έμαθα πως η Σόφι έφτιαξε 10 σκουφιά και τα χάρισε στο Σύλλογο χωρίς να δεχτεί χρήματα.
ΥΓ.2: Σκόπευα να βρω ένα τρόπο να της πω ευχαριστώ πέρα από το να την πάρω ένα τηλέφωνο. Καθυστέρησα αυτό το ποστ γιατί…δεν ξέρω γιατί. Η μαμά μου είναι αυτή που μου θύμισε τους λόγους για αυτό το ποστ. Θύμωσα μαζί της και παράλληλα την ευχαριστώ. Είμαι τυχερή που έχω γονείς σαν τους δικούς μου. Μερικές φορές το ξεχνάω. (αυτό ήταν υπενθύμιση για εμένα)
ΥΓ.3: Το ξέρω πως είναι Μάρτιος και η Άνοιξη είναι εδώ και πως να σας μιλάω για σκουφιά είναι λίγο εκτός αλλά είχα την ανάγκη να το μοιραστώ.