Βελιγράδι. Μέρες τώρα προσπαθώ να γράψω δυο λέξεις για το πως είναι αυτή η πόλη αλλά δεν έχω βρει το χρόνο και κυρίως τη διάθεση. Κάθομαι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κάνω δουλειά. Παράλληλα μιλάω με ένα φίλο μου για σχέσεις. Για την σχέση του. Και φυσικά σκέφτομαι τη δική μου. Τις δικές μου.
Είναι μέρες που προσπαθώ να γράψω διάφορα, να σκεφτώ διάφορα και δεν μου βγαίνει τίποτα. Το πως φτιάχνουμε σενάρια στο μυαλό μας είναι μια πλάνη. (όπως και είναι αστείο όταν κάνουμε πρόγραμμα και ανατρέπεται) Σενάρια για τη δουλειά, σενάρια για τη ζωή μας, σενάρια για τις σχέσεις μας. Σαν να είναι μια παράσταση όλα. Το πρόβλημα είναι πως δεν μπορούμε όλοι να είμαστε πρωταγωνιστές. Από την άλλη δεν μπορώ να πιστέψω πως υπάρχουν κομπάρσοι γιατί αν το καλοσκεφτείς ο καθένας είναι πρωταγωνιστής στο δικό του σενάριο. Το πρόβλημα είναι όταν μπλέκονται 2 διαφορετικά σενάρια μαζί. Εκεί υπάρχει πρόβλημα όχι μόνο στους διαλόγους αλλά και στην σκηνοθεσία.
Τι κάθομαι τώρα και γράφω… Βρίσκομαι 1,104 χιλιόμετρα μακριά σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που είναι σαν να έχει βγει από άλλη εποχή και σκέφτομαι την τελευταία εβδομάδα ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής τους τελευταίους μήνες.
Πράγματα που έκλεισα σε κουτάκια ή αλλιώς τα έβγαλα από το σενάριο μου και τσουπ εμφανίστηκαν ξανά. Και ο νόμος του Μέρφυ λέει πως εμφανίζονται όλα μαζί…στο μυαλό μας όμως πάντα. Αυτό είναι το βασικό που ξεχνάω συνέχεια και σκιάζομαι. Αν σκεφτείς πως όλα είναι στο μυαλό μας, τότε όλα είναι πιο απλά. Δεν εννοώ πως πράγματα και καταστάσεις δεν συμβαίνουν ή δεν είναι σημαντικά. Αυτό που εννοώ είναι πως εμείς τα μεγαλοποιούμε ή τα απλοποιούμε.
Με αυτή την σκέψη λοιπόν γυρίζουμε ξανά στα σενάρια. Εμείς τα φτιάχνουμε, εμείς φτιάχνουμε τις παραστάσεις γύρω μας. Ας τις κάνουμε λοιπόν όσο καλύτερες μπορούμε. Αυτό σκέφτομαι καθώς κοιτάω από το παράθυρο του ξενοδοχείου. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να ερμηνεύσεις τις κινήσεις του άλλου ή τα λόγια του. Θα χαθείς.
Και θα είναι σαν να χάνεσαι σε μια πόλη που δεν γνωρίζεις. Σε ένα άγνωστο σενάριο. Καμιά φορά είναι μια όμορφη βόλτα γεμάτη εκπλήξεις και άλλες είναι σαν να στρίβεις σε ένα σοκάκι που δεν ξέρεις και να βρίσκεις αδιέξοδο. Σε ένα ταξίδι όμως όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Το συμπέρασμα μου; Ξέχνα τα σενάρια και τους χάρτες της πόλης. Βγες από το δωμάτιακι σου και περπάτα στην πόλη. Ότι και να συναντήσεις η αλήθεια είναι πως μόνο έτσι θα την ανακαλύψεις. Κλείνω και πάω βόλτα.
