RSS Feed
  1. let them eat cake…

    April 18, 2012 by thalia

    I know that food is probably the last thing that you want to see or talk about after the Easter celebrations are over but I had made this recipe for cake by Parliaros, a couple of weeks ago and I think is ideal for doing some detox!/
    Το ξέρω πως το φαγητό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλετε να δείτε ή να μιλήσετε μετά τους Πασχαλινούς εορτασμούς και κρεπάλιασμα αλλά αυτή είναι μια συνταγή για κέικ από τον Παρλιάρο που δοκίμασα μερικές εβδομάδες πριν και νομίζω είναι ιδανική και για αποτοξίνωση!

    Ingredients/Υλικά

    • 50gr fresh orange juice / 50γρ φρέσκος χυμός πορτοκάλι
    • 75gr brown sugar / 75γρ ζάχαρη καστανή ανοιχτή
    • 50gr honey / 50γρ μέλι
    • 350gr of Quaker / 350γρ βρόμης
    • 100gr yogurt 2% / 100γρ γιαούρτι στραγγιστό 2%
    • 1 small spoon bakin powder / 1 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν πάουντερ
    • 1 small spoon cinnamon / 1 κουτ. γλυκού κανέλα σε σκόνη
    • 300gr pealed, boiled and smashed apples / 300γρ καθαρισμένα, βρασμένα και πολτοποιημένα μήλα
    • scrap from one orange / ξύσμα από ένα πορτοκάλι
    • a bit of butter and some flour for the pan / λίγο βούτυρο και αλεύρι για το ταψί

    You warm up the orange juice and in a bowl you add the sugar and the honey. You mix well the ingredients and then you add the quaker, the yogurt, bakin powder, cinnamon, the mashed apples and the scrap from the orange. You mix very well all the ingredients until they become one. It will look a bit disgusting but it should smell beautifully./
    Ζεσταίνετε τον χυμό και σε ένα μπολ προσθέτετε τη ζάχαρη και το μέλι ανακατεύοντας καλά. Μετά προσθέτετε τη βρόμη, το γιαούρτι, το μπέικιν πάουντερ, την κανέλα, τα μήλα και το ξύσμα πορτοκαλιού. Ανακατεύετε πολύ καλά μέχρι το μείγμα να γίνει συμπαγές. Θα φαίνεται λιγάκι αηδιαστικό αλλά θα μυρίζει πολύ όμορφα.

    Warm up the oven at 170c-180c and cover the pan with the butter and then the flour. You spread the mix evenly in the pan and you place it in the oven. Let it bake for approximately 25-30 minutes. Let it cool down for about 10 minutes and cut the cake in pieces. Ready to eat! It is light, it smells good and is ideal for breakfast with a glass of milk! Enjoy and let them eat cake!/
    Προθερμαίνετε το φούρνο στους 170c-180c και αλοίφετε το ταψί με το βούτυρο και το αλεύρι. Απλώνεται το μείγμα ομοιόμορφα και το βάζετε να ψηθεί για 25-30 λεπτά. Το βγάζετε από το φούρνο και το αφήνετε να κρυώσει για περίπου 10 λεπτά. Το κόβετε σε κομματάκια και είναι έτοιμο! Είναι ελαφρύ, μυρίζει όμορφα και είναι ιδανικό για πρωινό με ένα ποτήρι παγωμένο γάλα. Απολαύστε το και αφήστε τους να φάνε κέικ!


  2. typewriters/γραφομηχανές…

    April 11, 2012 by thalia

    Writing has been a favorite habit since I remeber myself. I have more than 16 diaries that on their pages one can find memories, tears, laughs, anger and all those things and feelings that you want to share but you don’t know how.
    Over the years I found myself not writing that much on a diary but blogging. On times where I am truly stressed and I want to say things that I am embarassed or that I find inappropriate to share with my readers, I return to my diary.
    Not my online diary but the one that is made out of paper. The first lines are easy to write, the words float in the paper. After a page, writing becomes harder and my hand kind of hurts. Writing is not an easy thing for many reasons. That is the moment that I stop and read again what I ve written so far. Then I continue writing till I have nothing else to say.
    The title of this post is typewriters. I own my self one that I found on a flea market in London some years ago and I have actually brought her back to Greece with me. I have used her only once to write a letter. Typewriters are very sensitive objects. Not in the sense that they will break easily but in the sense that they need care. Truth is I have abandoned mine for some years now. And the funny thing is that I have never send the one and only letter that I wrote using her./

    Το γράψιμο είναι μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου. Έχω πάνω από 16 ημερολόγια όπου κάποιος μπορεί να βρει αναμνήσεις, δάκρυα, γέλια, θυμό και όλα αυτά τα πράγματα και τα συναισθήματα που θες να μοιραστείς αλλά δεν ξέρεις πως.
    Τα τελευταία χρόνια πιάνω τον εαυτό μου να μην γράφω τόσο πολύ σε ημερολόγιο αλλά στο μπλογκ μου. Σε στιγμές που είμαι πραγματικά στεναχωρημένη και στρεσαρισμένη και θέλω να εξωτερικεύσω πράγματα που ντρέπομαι ή που βρίσκω ακατάλληλα να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου, τότε επιστρέφω στο ημερολόγιο μου.
    Όχι στο μπλογκ μου αλλά στο ημερολόγιο μου που είναι φτιαγμένο από χαρτί. Οι πρώτες γραμμές φεύγουν αέρα, γρήγορα και με νεύρο. Μετά από μια σελίδα γίνεται πιο δύσκολο και το χέρι μου πονάει λιγάκι. Το γράψιμο δεν είναι εύκολο για πολλούς λόγους. Αυτή είναι και η στιγμή που σταματάω και διαβάζω τι έχω γράψει. Μετά συνεχίζω να γράφω μέχρι να αδειάσω και να μην έχω κάτι άλλο να πω.
    Ο τίτλος αυτού του ποστ είναι γραφομηχανές. Έχω και εγώ μια γραφομηχανή που βρήκα σε μια υπαίθρια αγορά του Λονδίνου πριν χρόνια και την κουβάλησα μαζί μου πίσω στην Ελλάδα. Την έχω χρησιμοποιήσει μια μοναδική φορά για να γράψω ένα γράμμα. Οι γραφομηχανές είναι πολύ ευαίσθητα αντικείμενα. Όχι με την έννοια του ότι χαλάνε εύκολα αλλά με την έννοια ότι θέλουν φροντίδα. Η αλήθεια είναι πως έχω αμελήσει τη δικιά μου εδώ και χρόνια. Το αστείο είναι πως δεν έστειλα ποτέ το μοναδικό γράμμα που έγραψα χρησιμοποιώντας την. 

    all photos via here


  3. it was love after all…

    April 10, 2012 by thalia

    It has been a while since last time I posted on LG Chronicles regarding to my experience using the new LG Prada. The thing is that I have been using the LG Prada almost constantly with the occasional cheats of using my i-phone. The reason why?
    Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που πόσταρα στα LG Chronicles σχετικά με την εμπειρία μου για το LG Prada. Το θέμα είναι πως χρησιμοποιώ το LG Prada σχεδόν συνέχεια με εξαίρεση τις μέρες που κλέβω λιγάκι και ανοίγω πάλι το άι-φον μου. Ο λόγος;

    Well it wasn’t the lack of any of the applications that I am using personally or for work, like twitter and facebook. Or the lack of any other application that truly makes my life mobile. (gmail, photo application etc).  I also loved the fact that because it is android everything is automatically updated via my gmail. It has been something else that will probably make you laugh or if you are a user like I am then you will understand me.
    The reason for cheating my LG with my i-phone has been…INSTAGRAM!
    Yes instagram. I mean with more than 600 photos and followers you can understand that is an application that I absolutely love and that I use almost obsessively everyday. However this changed. No I did not stop using instagram but finally the android version of instagram has been released and it is user friendly even if you were used to an i-phone!
    Το πρόβλημα δεν ήταν πως δεν είχα τα application που χρησιμοποιώ για τη δουλειά μου ή για προσωπική χρήση όπως το twitter και το facebook. Ούτε η απώλεια κάποιου άλλου application που κάνει τη ζωή μου πραγματικά κινητή! Επίσης αγαπώ το γεγονός πως επειδή είναι android όλα γίνονται αυτόματα updated μέσα από το gmail. Ο λόγος που καμιά φορά άφηνα στην άκρη το πραντοκινητό μάλλον θα σας κάνει να γελάσετε ή αν είστε χρήστης του συγκεκριμένου application μάλλον θα με καταλάβετε.
    Ο λόγος που απατούσα το πραντοκινητό με το άι-φόνι είναι…το INSTAGRAM!
    Ναι το instagram. Με πάνω από 600 φίλους και φωτογραφίες καταλαβαίνετε πως είναι μια εφαρμογή που αγαπώ πολύ και που την χρησιμοποιώ σχεδόν κάθε μέρα. Όμως αυτό άλλαξε. Όχι επειδή σταμάτησα να χρησιμοποιώ το instagram αλλά επειδή επιτέλους βγήκε το instagram και σε android.

    The application was released April the 6th and of course I immediately downloaded it!/
    Η εφαρμογή λανσαρίστηκε στις 6 Απριλίου και φυσικά την κατέβασα αμέσως!

    You can view your photos on a grid or like a list and I love the fact that the buttons look like little tabs. Uploading is also very easy and quick!/
    Μπορείς να δεις τις φωτογραφίες σου σαν grid ή σαν λίστα και μου αρέσει πολύ που τα κουμπάκια μοιάζουν με μικρά tabs! Το να αναρτήσεις μια φωτογραφία είναι επίσης πολύ εύκολο και γρήγορο!

    You can of course share your photos on twitter, facebook, 4square and tumblr proving that the android version does not have anything less from the iOS version!
    Φυσικά μπορείς να μοιραστείς τις φωτογραφίες σου σε twitter, facebook, 4square και tumblr αποδεικνύοντας πως η android εκδοχή δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την iOS!

    So am I pleased? Will I cheat again my LG with my i-phone. Hmmm I am thinking yes I am pleased and no I won’t. LG Prada has been a suprisingly handy and easy to use smartphone. I can still manage my work while on the go and take photos like a maniac with instagram. Happy? Definetely yes!/
    Άρα είμαι ευχαριστημένη; Θα απατήσω ξανά το πραντοκινητό με το αιφόνι μου; Χμμμ σκέφτομαι ναι είμαι ευχαριστημένη και όχι δεν θα το κάνω. To LG Prada με εξέπληξε ευχάριστα καθώς είναι ένα πολύ εύκολο στη χρήση κινητό. Μπορώ να διαχειρίζομαι όλη μου τη δουλειά όσο δεν είμαι γραφείο και μπορώ ακόμα να τραβάω φωτογραφίες σαν την τρελή χρησιμοποιώντας instagram. Χαρούμενη; Σίγουρα ναι!


  4. there is a light that never goes out…

    April 9, 2012 by thalia

     

    Σάββατο βράδυ και ακούς μουσική στο σαλόνι. Λες δεν θα βγεις αλλά τελικά κάτι σε τσιγκλάει κατά τις 00:00 και σε πιάνει η Άνοιξη. Ντύνεσαι και κλειδώνεις την πόρτα. Ήδη χαμογελάς με την απόφαση σου. Δεν παίρνεις αμάξι αλλά το τρένο και κατεβαίνεις Μοναστηράκι. Χαμογελάς ακόμα περισσότερο. Το τρένο είναι γεμάτο, ομιλίες και γέλια. Σκέφτεσαι “καιρό είχα να το κάνω αυτό”. Θυμάσαι τα φοιτητικά σου χρόνια. Περίεργο τι μπορεί να θυμηθεί ή να σκεφτεί ο άνθρωπος αυτές τις “κενές” στιγμές της μεταφοράς.
    Στο πάρτι η μουσική είναι καλή, γνώριμα πρόσωπα παντού αλλά νιώθεις σαν σαρδέλα. Πολύ κόσμος για ένα διαμέρισμα. Είσαι με δικούς σου ανθρώπους, είναι Σάββατο βράδυ οπότε όλα καλά. Δυσφορία. Δεν θα έπρεπε όμως. “Έπρεπε”.
    “Επρεπε να είχα κάτσει μέσα” σκέφτεσαι και μετά το μετανοιώνεις και μετά το ξανασκέφτεσαι. Αυτά τα μπρος πίσω θα μας φάνε.
    Κάθεσαι δίπλα από το παράθυρο και τότε το βλέπεις. Δείνει ένα ζεστό κίτρινο χρώμα. Έχεις καρφώσει το βλέμμα σου και το κοιτάς. Είναι το μοναδικό φως σε αυτό το άθλιο κατά τα άλλα κτίριο. Το βλέμμα σου δεν μπορεί να ξεκολλήσει  από τη λάμπα που δίνει φως  στο παράθυρο. Για λίγο ξεχνάς πως είσαι σε ένα πάρτι με 300 άτομα που χοροπηδάνε γύρω σου. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει και εσύ μέσα σε αυτόν. Το φως δεν σβήνει μέχρι και που φεύγεις.
    Κατεβαίνεις τα σκαλιά της πολυκατοικίας και κοιτάς μήπως καταφέρεις να το δεις να ξεπροβάλει πίσω από το κτίριο. Απογοητεύεσαι. Το φως από το δωμάτιο δεν φαίνεται πια. Φαίνεται όμως ένα άλλο φως. Το χρώμα του δεν είναι ζεστό αλλά ψυχρό και θαμπό. Είναι όμως ένα φως. Το φως που δίνει το φεγγάρι και γλυκαίνει τις ασχήμιες της νύχτας.  Ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας βλέπεις το φεγγάρι. Μαγεία.
    Κοιτάς ψηλά και χαμογελάς.
    Η ώρα πήγε 4. Λες πως θα γυρίσεις σπίτι. Γέλια, κουβέντες, και ακόμα ένα ποτό και ακόμα ένα μέρος που άφησες ίχνη από το άρωμα σου.
    Επιστροφή. Κοιτάς ψηλά. Σε λίγα λεπτά η νύχτα θα δώσει τη θέση της στη μέρα. Το φεγγάρι στον ήλιο. Τα φώτα της πόλης θα σβήσουν και τα φώτα των μαγαζιών θα ανοίξουν. Δεν είναι όλα τόσο σκοτεινά όσο νομίζουμε.
    Χαμογελάς. Πάντα θα υπάρχει ένα φως τελικά. Ξημέρωσε.


  5. ensemble/σύνολο…

    April 4, 2012 by thalia

    The title of this post is inspired by last night’s 4FASHION/SHAKE V that took place at Pallas Theatre.  Artists like Ubi Sunt, Six Lee, Digitaria, Yiorgos Eleftheriadis, Mara Desypris, K.Vita, Andrew Thomas Huang and Ladies & Gents presented their work in relation to the concept of Ensemble.
    I am not going to analyze who was at Pallas last night or what I ‘ve seen but I am going to talk about my own perception of Ensemble because leaving Pallas last night I came to think that lately everything kind of relates to the concept of ensemble or even better to the concept of being together./
    Ο τίτλος αυτού του ποστ είναι εμπνευσμένος από το χθεσινό 4FASHION/SHAKE V που πραγματοποιήθηκε στο Παλλάς. Καλλιτέχνες όπως Ubi Sunt, Six Lee, Digitaria, Yiorgos Eleftheriadis, Mara Desypris, K.Vita, Andrew Thomas Huang και Ladies & Gents παρουσίασαν τη δουλειά τους σε σχέση με την έννοια του Συνόλου.
    Δεν θα κάνω ανάλυση για το ποιος ήταν στο Παλλάς ή για αυτά που είδα αλλά θέλω να μιλήσω για τη δική μου αντίληψη της έννοιας του Συνόλου καθώς φεύγοντας από το Παλλάς χθες το βράδυ συνειδητοποίησα πως τώρα τελευταία τα πάντα γύρω μου σχετίζονται με την έννοια του συνόλου (ή και την απώλεια του) ή ακόμα καλύτερα με την έννοια του να είμαστε μαζί. 


    I believe that 2 is always better than one as well as being part of an ensemble rather than being alone. (not that I do not like being alone, quite the opposite I would say) Lately it seems that we have forgotten how to do things together. I am saying that and what I have in my mind is work, family, friends and of course relationships. It seems (at least to me) harder and harder to slow down and see our people around us and appreciate them. Or even better be with them, be together.
    We are (I am) so preoccupied on how we are going to get through the day that we forget to be together.
    And here I am wondering when did we forget to be together?
    Yesterday I had a conversation and afterwards I was thinking the phrase from Incedies (now playing at the National Theatre) “Now that we are together everything is better”. Well sometimes this is not true.
    Being together means that you watch someone’s back, that you stick together, that you smile together, that you laugh together, that you cry together, that you shout together that you do whatever…but together.
    If the above does not matter then the answer is simple. You did not want to be together.
    It is not good or bad. It is just the way things are. What is important is to find someone that you want to be together and then an ensemble will be created. It doesn’t matter if it will be harmonious or like a storm because it will be what you want. Nobody said it will be easy and that is what makes it worth./

    Πιστεύω πως 2 είναι πάντα καλύτερα από ένα και το να είσαι μέρος ενός συνόλου είναι καλύτερο από το να είσαι μόνος σου. (όχι ότι δεν απολαμβάνω τις στιγμές που είμαι μόνη μου, ίσα ίσα τις αποζητώ) Τελευταία όμως φαίνεται να έχουμε ξεχάσει πως να κάνουμε πράγματα μαζί. Λέγοντας αυτό σκέφτομαι τη δουλειά, την οικογένεια, τους φίλους και φυσικά τις σχέσεις. Μοιάζει (τουλάχιστον σε εμένα) όλο και πιο δύσκολο να χαλαρώσουμε λίγο και να δούμε τους ανθρώπους γύρω μας, να τους εκτιμήσουμε (χαζή λέξη). Βασικά ούτε καν να τους εκτιμήσουμε, να μάθουμε να συνυπάρχουμε, να είμαστε μαζί τους.
    Είμαστε (είμαι) τόσο απασχολημένοι με το πως θα αντεπεξέλθουμε στην καθημερινότητα που ξεχνάμε το μαζί.
    Και εδώ είμαι να αναρωτιέμαι πότε ξεχάσαμε να είμαστε μαζί;
    Χθες είχα μια συζήτηση και έπειτα σκεφτόμουν τη φράση από τις Πυρκαγιές (που παίζεται τώρα στο Εθνικό Θέατρο) “Τώρα που  είμαστε μαζί όλα είναι καλύτερα“. Σας έχω νέα. Μερικές φορές αυτό δεν ισχύει.
    Είμαστε μαζί σημαίνει πως προσέχεις τον άλλο, ότι στα δύσκολα είστε μαζί, ότι γελάτε μαζί, ότι κλαίτε μαζί, ότι φωνάζετε μαζί, ότι κάνετε το οτιδήποτε…μαζί.
    Αν το παραπάνω δεν έχει σημασία τότε η απάντηση είναι απλή. Δεν ήθελες το μαζί.
    Αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι απλά έτσι. Το σημαντικό είναι να βρεις κάποιον που να θες να είσαι μαζί και τότε θα κάνετε μαζί ένα σύνολο. Δεν έχει σημασία αν θα είναι αρμονικό ή σαν καταιγίδα γιατί θα είναι αυτό που θες.
    Κανείς δεν είπε πως θα είναι εύκολο και αυτό είναι που το κάνει να αξίζει.