I don’t know if I have shared that with you but my grandfather from my mom’s site was a philologist in the University of Egypt and he used to have a huge collection of books.(probably the reason that I am also collecting books) Books that my grandmother and mother have kept and that I am still discovering every time I am visiting my mom’s home. Human Comedy by William Saroyan, an American-Armenian writer is one of those./

Δεν ξέρω αν το έχω μοιραστεί μαζί σας αλλά ο παππούς μου από την μεριά της μαμάς μου ήταν φιλόλογος στο Πανεπιστήμιο του Σουέζ και είχε μια μεγάλη συλλογή από βιβλία. (μάλλον από εκεί το πήρα και εγώ) Βιβλία που η γιαγιά μου και η μαμά μου έχουν φυλάξει σχεδόν με ευλάβεια και που ανακαλύπτω κάθε φορά που επισκέπτομαι τη μαμά μου. Η Ανθρώπινη Κωμωδία του Γουίλλιαμ Σαρογιάν, Αμερικάνο-Αρμένιου συγγραφέα, είναι ένα από αυτά.

Human Comedy is his first novel, written in 1943 (it also became a movie and won an oscar for screenplay) and is about everyday life in Ithaka, California. The language and the stories are very simple. Saroyan tackles issues like honesty, pride, human feelings and behaviors, the war and the notion that Americans are pure and honest people. A notion that was widely spread around that time./

Η Ανθρώπινη Κωμωδία είναι η πρώτη του νουβέλα, το 1943 (έγινε και ταινία, η οποία πήρε Οσκαρ σεναρίου) και αφορά στην καθημερινή ζωή στην Ιθάκη της Καλιφόρνια. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι πολύ απλή και οι ιστορίες δεν είναι καθόλου περίπλοκες ή συνθετες. Ο Σαρογιάν πραγματεύεται ζητήματα όπως η ειλικρίνεια, περηφάνια, ανθρώπινα συναισθήματα και συμπεριφορές, τον πόλεμο και την εικόνα πως οι Αμερικανοί είναι αγνοί και καλοί άνθρωποι. Μια εικόνα που την εποχή εκείνη ήταν ευρέως διαδεδομένη.

The edition that I am reading dates back to 1954 and is almost falling apart. The pages have become brown from white and it smells like…dust. I bought a transparent cover for it, like the one that we used for our school books, which makes it look a bit funny (I could actually bookbind it) but I feel that somehow I am protecting it! Truth is that I haven’t gone crazy about the story, maybe because I have been exposed (we all have) to so many complex messages that simple stories with simple messages are just not interesting to us anymore. However simple does not mean non important and that is why I have been enjoying reading this book./

Η έκδοση που διαβάζω είναι του 1954 και είναι σχεδόν διαλυμένο. Οι σελίδες από άσπρες έχουν γίνει καφέ και το βιβλίο μυρίζει…σκόνη. Αγόρασα ένα διαφανές κάλυμμα, σαν αυτά που είχαμε για να ντύνουμε τα σχολικά βιβλία, το οποίο το κάνει να φαίνεται λίγο αστείο (θα μπορούσα να του κάνω μια βιβλιοδεσία) αλλά εγώ νομίζω πως το προστατεύω! Η αλήθεια είναι πως η ιστορία του βιβλίου δεν με έχει σκλαβώσει, αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί έχω εκτεθεί (όλοι μας άλλωστε) σε τόσα πολλά και περίπλοκα μηνύματα που οι απλές ιστορίες ίσως να μας φαίνονται ανιαρές. Παρόλα αυτά όμως το απλό δεν σημαίνει και ασήμαντο για αυτό τελικά απόλαυσα αυτό το βιβλίο.

I am closing this post with a quote from the book about books that will be only in Greek and with one of my latest favorite blog reads which is Lou Read.(If you haven’t read this blog and you like/love books you must have a look, or better a…read!)/

Κλείνοντας σας αφήνω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο που μιλάει για βιβλία και με ένα από τα αγαπημένα μπλογκ, αυτό του Lou Read. (Αν δεν το έχετε επισκεφθεί ακόμα και σας αρέσουν/αγαπάτε τα βιβλία τότε ρίξτε μια ματιά!)

“Αυτή είναι η Δημόσια Βιβλιοθήκη, Οδυσσέα”, είπε. “Παντού βιβλία. Κοίταξε τα τυπωμένα φύλλα με ένα είδος σεβασμού ψιθυρίζοντας μόνος του σαν να προσπαθούσε να διαβάσει”. Ύστερα κούνησε το κεφάλι του. “Δεν μπορείς να ξέρεις τι γράφει ένα βιβλίο Οδυσσέα”, είπε, “αν δεν ξέρεις να διαβάσεις”.
Έκλεισε το βιβλίο αργά, το έβαλε στη θέση του και μαζί οι δύο φίλοι βγήκαν από τη βιβλιοθήκη.